Gebed

Bidden is een hoogstpersoonlijke zaak. Tijdens het gebed concentreer je je op de verbinding die je voelt met de scheppende Kracht waaruit je bent voortgekomen. Vaak zonder woorden richt je je intiemste gedachten en gevoelens tot God, je oorsprong, of, voor wie dit te grote woorden zijn, tot wie je diep van binnen bent. Bidden kan overal. Vaak heb je er behoefte aan op de kruispunten van het leven. In situaties van grote nood of juist intense dankbaarheid, en ieder op zijn of haar manier.

In elke eredienst wordt tweemaal een gebed uitgesproken door de voorganger: voor de rondgang, en als afsluiting van de eredienst.

Bidden is een persoonlijke zaak; iedere voorganger zal het gebed voor de rondgang anders formuleren. Het is daarom een intiem moment waarbij de gemeenschap getuige is van hoe de voorganger zijn of haar gevoelens uitspreekt. Tijdens dit gemeenschappelijk gebed laten de aanwezigen in gemeenschap zich leiden door de woorden van de voorganger en concentreren zich op hun eigen gedachten. Het gebed brengt ons in verbinding met het Al, het ontzag voor de totale schepping waarvan we zelf ook deel zijn. In de tweede plaats bevestigen we onze verbondenheid met de apostolische cultuur die ons inspireert. En ten derde herbevestigen we ons persoonlijke verbond met de apostel, inspirator voor veel apostolischen.

Het gebed wekt en bevestigt gevoelens van verzoening, vergeving, verwerking, verwondering, levensmoed en vertrouwen. Dit zijn vaak de enige wegen waarlangs we ons kunnen bevrijden van gevoelens van haat, schuld, verdriet, teleurstelling of minderwaardigheid: allemaal obstakels die onze scheppende vermogens in de weg kunnen staan.

Het tweede gebed wordt uitgesproken bij het einde van de eredienst. Het is een gebed van dankbaarheid over de ontmoeting in de eredienst. Het gebed eindig met een aansporing, om weer met een nieuwe bezieling het dagelijkse leven in te gaan.