Verslag jeugdappel 2011

Je bent er dus je hoort erbij

'Dit is een plek om lief te hebben', zingen twee jonge mannen. Een mooie voorbereiding voor de binnenkomst van de apostel. Het licht wordt langzaam gedimd, dus 'hij zal er zo wel aankomen'. Op de gezongen woorden '…in plaats van in het leven, alleen maar om onszelf te geven, wordt de wereld beter, elke dag een beetje meer.' komt de apostel binnen, met naast hem broeder Riemers. 'Ik zal deze woorden herhalen als ik van de week naar het AMC fiets' gebaart hij.

De apostel stelt zich voor: 'Mijn naam is Wiegman. Bert. En ik ben apostolisch.' Boven de weekbrief staat 'Mensen gevraagd'. Een voorbeeld daarvan is dus onze nieuwe apostel, zo vertelt priester Riemers aan de zaal. Hij vindt het heel bijzonder dat er weer een mens is die ons wil inspireren om mooi te leven. En een vriend wil zijn, onvoorwaardelijk. De confirmatiebeloften van de afgelopen tien jaar worden nu overgenomen door de nieuwe apostel. Dat is continuïteit. Het was er al en het gaat door, dat is onze cultuur. Apostel Wiegman dankt ontroerd priester Riemers voor het feit dat hij onze apostel was. Dat is niet vanzelfsprekend. 'En hij deed het zo blij!'. Twee dankbare mannen geven elkaar ontroerd een kus.

Het jeugdkoor zong een voor dit jeugdappel geschreven lied:

De wereld dat zijn wij

Kun jij soms ook zo verlangen
naar een plekje voor jezelf,
waar men jou echt wil ontmoeten
en de buitenkant niet telt?
Waar de mensen sterk verschillen
van elkaar, van jou, van mij
maar er enkel naar verlangen
samen en zichzelf te zijn.

Kun jij soms ook zo verlangen
naar een wereld als een thuis,
als een herberg voor de mensen,
heel ver weg of dicht bij huis?
Voor de mensen van de wereld,
mannen, vrouwen, blank of zwart.
Voor de groten, voor de kleinen,
heel gewoon of heel apart.
Is er voor die nieuwe wereld
al een plekje in mijn hart?

Dankbaarheid is essentieel
Met Pasen vroeg de apostel mij om jullie apostel te zijn. Daar had ik mijn vinger niet voor opgestoken. Maar ik vind het niet zo interessant om te spreken over waar je vinger niet voor opsteekt. Ook voor ziekte steek je je vinger niet op. Een jongen die in een rolstoel zit en voor heel veel dagelijkse handelingen hulp nodig heeft, vertelde mij dat hij zelf nog zijn tanden kan poetsen. Hij steekt zijn vinger op voor wat hij nog wel kan.

Samen met een achttienjarige patiënte heb ik eens een muziekstuk ingestudeerd, op cello en altviool. Zij was ongeneeslijk ziek en overleed helaas voor de uitvoering. Sommige mensen zeiden tegen mij 'zonde van je tijd'. Maar dat is natuurlijk niet zo. Ik spreek ook nu over haar, zij zit nog in mijn hart. Wij waren beide dankbaar voor de mooie momenten die we samen beleefden. Juist op dat soort momenten is dankbaarheid essentieel. Als je dat niet meer hebt, kan onverschilligheid of zelfs bitterheid ontstaan en dat gun ik niemand.

Je hoort erbij
De weekbrief wordt per alinea op de grote schermen in de zaal geprojecteerd tijdens het voorlezen. De apostel sprak over het ontstaan van nieuw leven en het unieke daarvan. Hij kan het niet laten om enkele weggelaten teksten uit te spreken. Zoals 'Ik had eerst geschreven klein celletje, maar priester Riemers zei piepklein celletje is leuker'. Mogelijk is er ooit tegen je gezegd dat je er niet bij hoort, gelukkig kennen we dat in het apostolisch genootschap niet: je bent er dus je hoort erbij!
Op het projectiescherm verschijnt vervolgens de vraag: vraag degene die naast je zit wat jij nodig hebt om goed te kunnen leven. Op die vraag gaan de jongeren levendig met elkaar in gesprek. Na 2 minuten komen enkele antwoorden in beeld, zoals uitdaging, ruimte, liefde, humor, complimenten, zelfvertrouwen, vriendschap.

En opeens klinkt uit alle hoeken van de zaal het aanstekelijke lied 'Together we can change the world'. Twee stemmen beginnen, een voor een komt er een stem bij tot het koor invalt, de zaal voorzichtig begint te klappen en uiteindelijk de hele zaal staat en iedereen meezingt en meeklapt De energie is voelbaar. De apostel beweegt mee op het ritme van de muziek achter de dientafel. Emoties als ontroering, blijdschap en ernst over het wonder van het leven wisselen zich zichtbaar af op het gezicht van de apostel.

Balanceren kun je leren
Niet alleen hebben we vanaf Pasen een nieuwe apostel, ook hebben we sinds enkele weken een nieuwe opziener. Opziener Zwart rent het podium op en met een stralende lach laten de mannen merken hoe blij ze met elkaar zijn. Het helpt om vrolijke en ernstige situaties te delen. Er komt immers veel op de apostel af. 'Apostolischen zijn net mensen' zei hij lachend.

Twee vrouwenstemmen en een gitaar klinken:

Ik heb dat tedere gevoel
voor elke vrouw, voor elke man
die in volkomen weerloosheid
een ander mens beminnen kan

De opziener haakt hierop in: 'dat tedere gevoel heb je niet zomaar'. Dat komt doordat je met veel dingen rekening moet houden en veel dingen tegelijk wilt. Als je je alleen maar op jezelf richt is dat niet goed voor de ander, maar andersom ook niet. Wanneer je je alleen op de samenleving richt, komt ons genootschap tekort. Maar alleen in de dienst zijn is natuurlijk ook niet goed. Balans is het sleutelwoord. Hij schenkt een bierglas vol met water. 'Ik heb in een restaurant gewerkt waar ik met bier moest sjouwen. Het heeft even geduurd voordat ik doorhad hoe ik het blad in balans kon houden. Gelukkig heb ik het horecavak kunnen leren. Apostolisch zijn kun je ook leren, van elkaar. Idealen in je leven moet je hoog houden. Hoog, met één hand. Dan kun je met je vrije hand van je af houden wat niet bij jou hoort.'

Op dit Jeugdappel wordt een nieuw initiatief geïnitieerd door Janne. Om contact tussen jongeren van 18-25 jaar te versterken, worden in steden waar zij studeren, wonen of werken (nieuwe) kringen opgestart. Juist in steden waar geen gemeenschap is zoals Maastricht en Leeuwarden. Hiermee bieden we elkaar een plaats waar we veilig zijn. Ook niet-apostolische jongeren zijn hier welkom.

Zelf beginnen met liefhebben
Na Janne komt oudste Van Strien op het podium. Zij vertelt over een crematiebijeenkomst van een zuster van 97 jaar. Iemand sprak over haar als een goed mens. Op het moment dat dat gezegd werd dacht ik 'dat is wat ik wil!'. Het gaat om het nu. Heel vaak ben ik bezig met wat anderen van mij denken. Dat is bij jullie vast ook zo. Durf ik wel echt van mezelf te houden, te stralen? Als ik het goede wil laten zien heb ik bemoediging nodig. Is het niet handig om zelf te beginnen met lief te hebben op de plek waar jij bent? Als je vertrouwen wilt, wees betrouwbaar. Als je respect wilt, wees respectvol. Er is een hongerige behoefte in de samenleving naar liefde. We verlangen allemaal naar een plekje voor onszelf, waar men echt wil ontmoeten, waar men echt benieuwd is naar hoe het met je gaat.

Als er een kind geboren wordt, krijg je beschuit met muisjes als symbool voor een nieuw leven, een nieuw begin. Wij krijgen elke dag de kans om opnieuw te beginnen! Om daar vandaag bij stil te staan wordt de hele zaal getrakteerd: er worden bladen met voor iedereen 'beschuit' met muisjes rondgedeeld. Sommige 'kelners' hebben goed op het verhaal van de opziener gelet en brengen het blad in balans naar binnen. Het lied 'Bring on tomorrow' bekrachtigt het gevoel van opnieuw beginnen op een  prachtige manier.

In een ontroerend moment wijst de apostel oudste Van Strien aan als opziener van jeugd. Op de vraag of ze deze taak wil vervullen zei zij 'als het goed is voor ons werk, graag!'.

Na een mooie rondgang eindigt de dienst met het lied 'I have a dream'. Priester Riemers dankt aan het einde van de dienst en spreekt over de kracht, energie en de emotie die hij gevoeld heeft tijdens deze dienst. Iedereen haast zich naar buiten voor lunch en frisse lucht.

Tekst: Judith de Vries en Rob Does