Godsbeeld

Mensen hebben over God uiteenlopende opvattingen. In de apostolische visie is God scheppingskracht. De pracht van het heelal, de aarde met al haar groei, bloei en ongetemde krachten, de geboorte van een kind en alle talenten die we als mens hebben gekregen komen hier ondermeer uit voort. We willen God, de universele kracht die in ontelbare vormen tot uiting komt, in de eerste plaats in mensen zelf zoeken. Soms dwars door het onbegrip en de angst die ons scheiden.

Eigen verantwoordelijkheid
Het Apostolisch Genootschap is gebaseerd op het basale geloof dat alle mensen en de gehele schepping voortkomen uit een eeuwig mysterie. Vanuit dit besef willen we zorgvuldig omgaan met de aarde en met onze medemens, dichtbij en veraf. Van hieruit zoeken we naar antwoorden op talloze vragen, ook actuele en ethische.

Hoe gaan we om met ons leven? Welke vrijheid heeft de mens? Wie behoort de aarde? Ons godsbeeld geeft ons geen concrete antwoorden maar wel houvast om onze eigen verantwoordelijkheid te zien. Overigens beweren we als genootschap niet de absolute waarheid te bezitten. We hechten aan onze waardevolle geloofscultuur maar zien deze niet als de enig mogelijke.

Soms word je geraakt door de diepte van woorden of klanken, van beelden of herinneringen. Soms zie je je eigen leven helder in relatie tot de tijd en ontroer je. Wanneer je die ervaringen onbevangen ondergaat, kan het gebeuren dat een gevoel van sprakeloze verwondering in je opstijgt.

Verbondenheid
Dat ogenblik van ontzag kan een besef van verbondenheid in mensen oproepen waarin ze zich één voelen met wat er om hen is. Zo’n besef spreekt uit een gedicht van de schrijver Abel J. Herzberg, in wiens werk het lot van de joden in de twintigste eeuw centraal staat. In zijn novelle ‘Drie rode rozen’ schrijft een joodse kleermaker, die in de oorlog zijn kinderen en bijna al zijn familieleden verloor, brieven aan de bijbelse Job. In de  laatste herinnert hij zich een gedeelte van het gedicht, dat hij ooit in zijn jonge jaren had geschreven:

Want alles is fragment
Al door het zeggen van het woord   
Deelt men, scheidt men en schendt
Het alomvattende, dat men niet kent,
Dat ik aanwezig weet of alleen maar vermoed,
Dat ik niet uitspreken kan en toch uitspreken moet,
Dat mij beheerst en mij te luisteren gebiedt.
Maar als ik zoek en luister, dan vind ik het niet.

Een troost blijft:
Er is in ieder woord een woord,
Dat tot het onuitspreekbare behoort;
Er is in ieder deel een deel
Van het ondeelbare geheel,
Gelijk in elke kus, hoe kort,
Het hele leven meegegeven wordt.

Abel Herzberg (in: ‘Drie rode rozen’)