Godsbeeld

Mensen hebben over God uiteenlopende opvattingen. In de apostolische visie is God
scheppingskracht. De pracht van het heelal, de aarde met al haar groei, bloei en
ongetemde krachten, de geboorte van een kind en alle talenten die we als mens
hebben gekregen komen hier ondermeer uit voort. We willen God, de universele kracht
die in ontelbare vormen tot uiting komt, in de eerste plaats in mensen zelf zoeken.
Soms dwars door het onbegrip en de angst die ons scheiden.

Eigen verantwoordelijkheid
Het Apostolisch Genootschap is gebaseerd op het basale geloof dat alle mensen en de
gehele schepping voortkomen uit een eeuwig mysterie. Vanuit dit besef willen we
zorgvuldig omgaan met de aarde en met onze medemens, dichtbij en veraf. Van hieruit
zoeken we naar antwoorden op talloze vragen, ook actuele en ethische.

Hoe gaan we om met ons leven? Welke vrijheid heeft de mens? Wie behoort de aarde?
Ons godsbeeld geeft ons geen concrete antwoorden maar wel houvast om onze eigen
verantwoordelijkheid te zien. Overigens beweren we als genootschap niet de absolute
waarheid te bezitten. We hechten aan onze waardevolle geloofscultuur maar zien deze
niet als de enig mogelijke.

Soms word je geraakt door de diepte van woorden of klanken, van beelden of
herinneringen. Soms zie je je eigen leven helder in relatie tot de tijd en ontroer je.
Wanneer je die ervaringen onbevangen ondergaat, kan het gebeuren dat een gevoel
van sprakeloze verwondering in je opstijgt.

Verbondenheid
Dat ogenblik van ontzag kan een besef van verbondenheid in mensen oproepen waarin
ze zich één voelen met wat er om hen is. Zo’n besef spreekt uit een gedicht van de
schrijver Abel J. Herzberg, in wiens werk het lot van de joden in de twintigste eeuw
centraal staat. In zijn novelle ‘Drie rode rozen’ schrijft een joodse kleermaker, die in de
oorlog zijn kinderen en bijna al zijn familieleden verloor, brieven aan de bijbelse Job.
In de laatste herinnert hij zich een gedeelte van het gedicht, dat hij ooit in zijn jonge
jaren had geschreven: