Adempauze


Dat gebeurt heel gemakkelijk. Je rolt zomaar van de ene dag in de andere. Aan jezelf, je werkelijke zelf kom je niet toe. En plotseling is er dan die grens. Je huivert. Was dit het nou, je leven?

Leven kan zijn: almaar doorhollen. Wat je leven noemt. Maar het kan ook anders. Je kunt ook iedere dag je pas inhouden en een ontmoeting met jezelf arrangeren. Daar moet toch tijd voor zijn: voor een dagelijkse dialoog met je diepste ik. Even een adempauze. Even jezelf in de ogen kijken.

Er zijn mensen die iedere dag een kwartier mediteren. Of bidden. Om te ontdekken wie ze zijn en wat de zin is van alles. Je kunt een dagboek bijhouden. Geen oppervlakkig dagboek, nee een dagboek van je ziel. Of noem het kasboek van je ziel. Iedere dag maak je de balans op. Wat trof me, aan positiefs, aan negatiefs? Wat gaf deze dag een bijzondere glans?

Je eindigheid blijft. Maar die onrust, dat vluchtige gevoel, verdwijnt. Nog steeds gaat het allemaal snel. Weer een dag, een week, een jaar. Maar je hebt tenminste geleefd.

Hans Bouma, Taal naar je hart
Uitgeverij Lannoo, Tielt (B), 2005

Adempauze


Om van deze functionaliteit gebruik te kunnen maken dient uw browser cookies te accepteren