Rituelen


Soms zijn er momenten waarin woorden tekort schieten, waarin we ervaren dat ons leven deel is van een groot en ongekend geheel. Geboorte en dood, het begin van de volwassenheid en het aangaan van een duurzame relatie zijn zulke momenten. Je wordt geconfronteerd met je kwetsbaarheid en met ontzag voor het leven. Deze momenten vragen om een markering.

Een symbolische handeling kan zo’n markering zijn. We noemen deze rituelen heilshandelingen. Een heilshandeling kan ook een startpunt zijn met nieuwe voornemens en beloftes.

We kennen vier heilshandelingen passend bij de belangrijkste momenten in het leven:

Doop

De geboorte van een kind is voor de meeste ouders een moment van ontroering, blijdschap en dankbaarheid. Deze gevoelens komen samen in het ritueel van de doop. We vieren het wonder van het nieuwe leven, dat we zien als een geschenk.

Bij de doop spreken de ouders hun blijheid en dankbaarheid uit. Ze beloven hun kind een stabiele basis te geven en op te voeden tot een liefdevol mens. De gemeenschap heet het kind welkom en neemt het in haar midden op. Daarbij is de doop een teken van verbinding met de apostolische cultuur.

Het ritueel vindt plaats tijdens een eredienst. De voorganger raakt met enkele druppels water het voorhoofd van het kind aan, de plaats waar alle gedachten ontstaan. Ook oudere kinderen kunnen worden gedoopt.

Confirmatie

Volwassen worden betekent keuzes maken. Keuzes over school, beroep en welke richting je je leven wilt geven. Waarvoor kies je? Welke idealen vind je belangrijk? Kortom: wat voor mens wil je zijn?

Bij de confirmatie bevestigt iemand zijn medeverantwoordelijkheid voor het nastreven van het ideaal van het genootschap: in liefde werken aan een menswaardige wereld. In de gemeenschap spreekt de confirmant de belofte in eigen woorden uit en legt deze vast met een handdruk met de apostel. Ter bevestiging ondertekenen beiden een verklaring. Jeugdleden vanaf 18 jaar en volwassenen kunnen deze belofte doen.

Huwelijksbevestiging

Apostolischen zien het werken aan een duurzame relatie als een innerlijke opdracht. Het vraagt van twee kanten inzet om jezelf en elkaar gelukkig te maken. Om dit vast te leggen kennen we het feestelijk ritueel van de huwelijksbevestiging.

Hoewel het een huwelijksbevestiging heet, kent het ritueel een ruime toepassing. De huwelijksbevestiging staat ook open voor partners met een samenlevingscontract of partnerregistratie, voor partners waarvan een van beiden niet apostolisch is en voor partners van gelijk geslacht.

Het ritueel is eenvoudig. De voorganger vraagt de partners elkaar de rechterhand te geven, als symbool van hun wederzijdse liefde. De voorganger omvat met zijn/haar handen beide handen en verbindt hiermee symbolisch het liefdesgeluk met een groter, onbenoembaar geheel. Hiermee krijgt het huwelijk religieuze betekenis. Ook de aanwezige vrienden en familieleden worden hierbij betrokken. De aanwezigen drukken er liefdevolle en vriendschappelijke betrokkenheid mee uit, in tijden van geluk en voorspoed, zorg en verdriet.

Sluiten van het levensboek

Een overlijden is een ingrijpende ervaring. Je stuit op de eindigheid van het leven. Je kunt het nauwelijks bevatten dat iemand er niet meer is. We geloven dat alles wat iemand in liefde heeft gedaan, van betekenis blijft, ook als diegene er niet meer is.

We moeten afscheid nemen van een dierbare. In onze eredienst hebben we een ritueel voor dat afscheid: het sluiten van het levensboek. De voorganger spreekt een overdenking uit over de overledene. De metafoor van het levensboek verwijst naar het leven, met alles wat zich daarin voordoet. Het levensboek van de overledene wordt gesloten. De aanwezigen nemen symbolisch het licht van de liefde over van de overledene en beloven het brandend te houden. Na het uitspreken van de geboorte- en overlijdensdata, volgt een moment van stilte, waarin ieder voor zichzelf afscheid kan nemen van de overledene.


Om van deze functionaliteit gebruik te kunnen maken dient uw browser cookies te accepteren