Geen engeltjes, wel beleefd

Uit het winternummer 2018/2019

apgen-vandaag-winternummer-2018-2019-column-tim.jpg

Achteloos loop ik met mijn rolkoffertje het Amsterdam Centraal Station uit. Nog voor ik de weg over wil steken, scheurt er een scooter op vier millimeter van m’n tenen voor me langs. “Kan je niet uitkijken, mongool?!” schreeuwt hij. Ah, heerlijk. Weer thuis zijn.

Chronisch tekort aan simpele beleefdheid

Nou is Nederland in ontelbare opzichten het beste land ter wereld om in te wonen. Criminaliteitscijfers blijven maar dalen, de economie blijft maar groeien en uit vele onderzoeken blijkt dat kinderen in geen enkel land gelukkiger groot worden dan in het onze. Alleen is er echt een chronisch tekort aan simpele beleefdheid. Hoe snel bij een Nederlander de irritatiegrens door het dak schiet en het vervolgens ook nog normaal is om een onbekende voor van alles en nog wat uit te maken, vind ik onbegrijpelijk.

Beleefdheid is iets wat ik ontzettend aan Groot-Brittannië ben gaan waarderen. De Britse ‘politeness’ zit er zo bij mensen ingebakken, dat het net zo normaal wordt geacht als ademhalen en water drinken. In het openbare leven denk je niet eerst aan jezelf, maar juist aan de ander. In elke winkel vormt zich automatisch een rij, een Brit zal nooit voordringen.

 

“Mocht er twijfel ontstaan over wie er aan de beurt is, dan zal een Brit altijd de ander voor laten gaan”

Sterker nog, de hele rij explodeert als iemand dat in z’n hoofd haalt. Mocht er twijfel ontstaan over wie er aan de beurt is, dan zal een Brit altijd de ander voor laten gaan.

Beroemdste wachtrij ter wereld

Het mooiste voorbeeld is de jaarlijkse rij bij Wimbledon. Duizenden tennisliefhebbers wachten geduldig in een ellenlange rij in de hoop een kaartje te bemachtigen. Misschien wel de beroemdste wachtrij ter wereld. Niemand die met zijn ellenbogen en met het zweet op zijn voorhoofd probeert anderen te snel af te zijn. In plaats daarvan drinken onbekenden samen koffie, doden ze pratend de tijd. Onder het mom: We’re all in this together. In de metro springen er altijd minimaal drie mensen op als er een zwangere vrouw binnenkomt lopen. En ik heb nooit dure campagnes gezien om dat gedrag te bevorderen. Mensen doen het gewoon.

En hoewel het Londense verkeer vele malen drukker is dan in Amsterdam, zie ik veel minder irritatie. Veel minder getoeter. Veel minder geschreeuw. Ik ben er nog nooit voor mongool uitgemaakt omdat ik dreigde te vroeg over te steken. Natuurlijk, het is niet dat het hier nooit gebeurt. En lang niet alle Britten zijn engeltjes, verre van dat zelfs. Maar je merkt dat een Brit gemiddeld langer bij zichzelf te rade gaat of het wel nodig is om uit je slof te schieten. Het maakt omgang met anderen zoveel prettiger. Beschaafder. En eenvoudiger.

 

Column Tim in VANDAAG


TIM DE WIT

woont in Londen en is correspondent voor de NOS en Trouw