Ogen dicht

Uit het lentenummer van 2019

apgen-vandaag-winternummer-2018-2019-column-tim.jpg

Ik sta met mijn rug tegen de muur en loop in een stevig tempo naar de overkant van de zaal. Ondertussen tel ik mijn stappen. Eén, twee, drie... bij stap dertien raakt mijn neus de muur net niet aan.

“Goed”, zegt Herman, mijn coach. “Wil je nog een keer naar de overkant lopen om te checken of je inderdaad dertien stappen nodig hebt om van de ene naar de andere muur te lopen?” Opnieuw kom ik uit op dertien stappen. “Mooi! Je hebt nu gecheckt dat je inderdaad dertien stappen nodig hebt. Wil je nu nogmaals naar de overkant lopen, maar dit keer met je ogen dicht?”

Ik schrik. Ogen dicht? Maar Herman overtuigt me ervan dat er niets kan gebeuren. Ik heb het zojuist twee keer gedaan in dertien stappen. Het moet dus lukken. Ik doe wat me gevraagd wordt, maar voel me niet prettig. Stel dat ik toch niet goed geteld heb? Misschien zet ik nu wel grotere stappen? Bij iedere stap neemt mijn onzekerheid toe. Bij stap 11 houd ik mijn hoofd wat naar achter en tast ik met mijn handen voor me uit. Ik wil niet tegen de muur oplopen. Ik stop bij stap twaalf.

 

“De signalen van mijn lichaam liegen niet; het zou helpen als ik daar beter naar luister”

“Hoe vond je het gaan?”, vraagt Herman.
“Het was beter gegaan als ik niet zo onzeker was geworden.”
“Waarom ben je niet eerder gestopt of heb je de opdracht geweigerd? Vanaf het moment dat ik de opdracht ‘ogen dicht’ gaf, ging je ademhaling omhoog en spanden de spieren in je gezicht zich en je liep weifelend naar de overkant.”

Hij heeft gelijk! Ik wilde niet en mijn lichaam gaf het heel duidelijk aan. De signalen van mijn lichaam liegen niet; het zou helpen als ik daar beter naar luister. Ik ben vaak over mijn eigen grenzen gegaan. Tegen alle lichamelijke signalen in, met alle gevolgen van dien. Omdat ik gehoorzaam wilde zijn of me verantwoordelijk voelde voor de ander of omdat ik gewoon heel veel dingen leuk vind om te doen.

Ik besluit met dit nieuwe inzicht te gaan spelen. Als iemand me iets vraagt, stel ik eerst mezelf wat vragen voor ik antwoord geef. Hoe voelt dit voor mij? Is dit iets wat ik zelf wil? Het oefenen is leuk. Het geeft ruimte en maakt dat ik dicht bij mezelf blijf. Nu nog leren omgaan met de reacties van anderen als ik nee zeg…

 

Column Christa in VANDAAG


CHRISTA DE WIT

Christa runt haar eigen kledingreparatie-atelier en denkt graag na over zichzelf en het leven. Ze is getrouwd en heeft twee volwassen kinderen.