Speel zelf mee

Uit het zomernummer van 2019

Column Christa

“Zie je die aanvoerder? Dat is Laurens. Hij is terug bij het eerste.” Ik moet stiekem lachen, want de twee vrouwen die naast me langs het voetbalveld staan, hebben geen idee dat ik zijn moeder ben. Ik voel me trots als ze even later zeggen hoe blij ze zijn dat hij weer meedoet. Ze vinden hem goed. De wedstrijd is spannend. Laurens staat in de verdediging en werkt hard.


Ik vind hem ook goed, al ben ik natuurlijk bevooroordeeld. In de tweede helft maakt hij een fout waardoor de tegenpartij scoort. “Nou ja, zeg. Wat een domme actie van Laurens”, zegt één van de vrouwen. Weg is haar enthousiasme over hem. Ik voel boosheid opkomen en vind het belachelijk dat ze zo makkelijk oordeelt.

 

Soms heb ik mijn dag niet, oordeel ik te snel, ben ik ongeduldig of luister ik niet goed

Ze ziet toch wel dat hij zijn best doet? Ga zelf eens meespelen, denk ik boos. Dan piep je wel anders. Geïrriteerd ga ik een eind verderop staan. Als ik na een tijdje ben afgekoeld, schaam ik me voor mijn reactie. Ik doe precies hetzelfde! De vrouw deugt niet meer als ze, in mijn ogen, verkeerd reageert. De jongens in het veld spelen het spel voluit. Ze geven alles, durven risico’s te nemen en accepteren dat ze soms ook fouten maken. Dat bewonder ik enorm. Vanaf de zijlijn ziet alles er altijd veel makkelijker uit.


Ik weet vaak precies hoe de ander zich moet gedragen of wat het beste is voor hem of haar. Maar wat doe ik zelf? Durf ik het spel te spelen en een onvolmaakte speler te zijn of blijf ik liever de volmaakte toeschouwer? In ‘het veld’ maken we allemaal fouten. Soms heb ik mijn dag niet, oordeel ik te snel, ben ik ongeduldig of luister ik niet goed. Dan sla ik de plank mis, kwets ik mensen of stel ik ze teleur. Voluit durven leven, elke dag opnieuw, vind ik vaak nog best spannend.

 

Column Christa in VANDAAG


CHRISTA DE WIT

Christa runt haar eigen kledingreparatie-atelier en denkt graag na over zichzelf en het leven. Ze is getrouwd en heeft twee volwassen kinderen.