‘Het begint met vrede met jezelf’

Het thema van de Vredesweek is ‘Vrede verbindt verschil’. Helene Westerik reageert op de vraag ‘Wélke vrede verbindt verschil?’ Helene is voorganger van de Vrijzinnige Geloofsgemeenschap Midden-Drenthe (onderdeel van Vrijzinnigen Nederland). 

“Met de jaren groeit mijn moeite met grote woorden als vrede en liefde, als ze niet concreet worden gemaakt. Of nog beter gezegd: als ze niet persoonlijk worden gemaakt. Als ze niet geleefd worden in het leven van alledag. Vrede verbindt het verschil: wat moet je daarmee? Met onze mooie woorden en goede bedoelingen kunnen we maar zeer beperkt invloed uitoefenen op de grote problemen in de wereld. Misschien denken we dat we dat kunnen, en vinden we dat ‘we goed bezig zijn’ met petities ondertekenen, meelopen in demonstraties etc. Natuurlijk kan dat zo zijn, maar hoe makkelijk zeggen we (ook) niet: ‘Vluchtelingen; natuurlijk hebben die een plek nodig, maar niet dat huis waar mijn dochter al jaren voor op de wachtlijst staat’. En ‘Nederland is toch echt vol, hoor!’ Of: ‘Nu met corona hebben we de handen vol aan onszelf’.

Durven we eerlijk en kritisch naar onszelf te zijn? Dat er blijkbaar in onszelf iets huist, dat de weg naar de ander kan blokkeren? En wat dat dan is? Misschien is dat wel onvrede, met jezelf, met je leven, met de situatie waarin je verkeert. Onvrede kan leiden tot angst, jezelf terugtrekken, of juist de ander aanvallen. Het kan ook leiden tot denken in termen van ‘ieder voor zich en God voor ons allen’. Maar ja, die ‘God’, die regelt het ook niet, die vrede. Jezelf met een ander verbinden kan alleen als je leeft en handelt vanuit vrede met jezelf. Want dan heb je niets te vrezen en is er ruimte om ook die ander al het goede te gunnen.

Daarom is het zó nodig om aandacht te hebben voor de onvrede van mensen. En dan bedoel ik niet: één-twee-drie de problemen oplossen die de onvrede veroorzaken (of die worst voorhouden), maar zeker en vooral samen op zoek te gaan naar de persoonlijke pijlers voor vrede met jezelf en jouw leven. Volgens mij is dat een vraag die te weinig wordt gesteld. Of die te makkelijk voor de ander wordt ingevuld. En dáár kunnen we zelf iets aan doen.”

Fotografie: privébezit