De dialoog op weg naar vrede

Wekelijkse inspiratie door Bert Wiegman - 6 december 2020

Nu de meeste cadeautjes zijn uitgepakt en Sint op terugreis is naar Spanje, begint voor veel kinderen het spelen. Uitpakken is leuk, maar met een cadeau spelen is minstens zo leuk. Er zijn cadeaus waar je alleen mee kunt spelen en er zijn er om dit samen te doen. Bordspelen zijn in je eentje niet leuk. Maar hoe speel je samen? Meestal kan er maar één de winnaar zijn. Vaak degene met de meeste punten. En niet tussentijds eigen spelregels bedenken! Eerst deze samen goed lezen. Zonder regels heeft elke speler zijn eigen waarheid. Daar gaat een mooi verhaal over:

Toen de Spiegel der Waarheid uit de hemel viel en in duizend scherven uiteenspatte, haastten de mensen zich om een scherf te bemachtigen. Ieder die er een had bemachtigd, had zijn eigen waarheid gevonden en riep triomfantelijk: ‘IK heb de Spiegel der Waarheid!’1

Dialoog over menselijkheid
In de decembermaand verlangen we extra sterk naar vrede in de wereld. Tijdens de vredesweek werd er al veel over nagedacht en gesproken.2 We leven weliswaar niet in oorlog, maar in vredestijd gebeurt ook veel narigheid, al is deze vaak verhuld. Denk aan de scherpe bewoordingen waarin we soms over elkaar spreken. Er is moed voor nodig de dialoog aan te gaan, zeker bij grote en lastige verschillen. We moeten die dialoog voeren, want als we geen begrip krijgen voor elkaars waarheid, komen we geen stap verder. Verschillen in godsdienstige opvattingen kunnen nogal eens tot conflicten leiden. Maar hoe is dat als de dialoog over (pure) menselijkheid gaat? Over de nood van je buurman? Over een vraag om hulp? Als over en weer een beroep gedaan wordt op je mens- zijn? Ontstaat er dan een verbinding? Vormen godsdienstige verschillen dan nog een belemmering? Dialoog wil niet zeggen dat je jouw waarheid overboord gooit. Je hebt het er met elkaar over. En door alleen al oprecht te luisteren en te willen begrijpen, behandel je elkaar met respect. Is dat niet ook een pad naar vrede?

Je oogst wat je zaait
Het is belangrijk al vroeg iedere gedachte van uitsluiting, van welk mens dan ook, te herkennen en tegen te gaan. Daar begint namelijk het wij-zij denken. Dat ontwricht de samenleving. Het is cruciaal welk wereld- en mensbeeld je hebt. Zie je de mens in de kern als een egoïstisch wezen, dan benader je hem ook zo. Zie je het goede en het vriendelijke in de mens, dan wordt je benadering er veel meer een van vertrouwen, stimuleren en werken aan nieuwe kansen. Voor beide benaderingswijzen geldt dat de kans groot is dat je gaat oogsten wat je zaait. De gekozen president van de Verenigde Staten zei het treffend: “Als we kunnen besluiten niet samen te werken, kunnen we ook besluiten wel samen te werken. Daarmee winnen we het respect van de wereld. Want we zijn goede mensen.” Samen werken is net als samen spelen niet altijd eenvoudig. Maar als je duidelijke spelregels hebt of afspreekt en er rekening mee houdt dat je zo nu en dan kunt verliezen, wordt het goed mogelijk en vaak zelfs leuk.

Innerlijke vrede
In deze verwachtingsvolle tijd naar kerst is het belangrijk om op zoek te gaan naar innerlijke vrede en deze te voelen en te bewaren, ondanks de omstandigheden waarin je kunt verkeren. Dit, door te vertrouwen op de kracht die diep in jezelf zit, die in ieder mens aanwezig is. Dan keert de rust eens weer en kun je de dialoog met de ander aan. Ook al zijn uitkomsten soms anders dan gewenst, het komt goed. Het is goed ... met mij. It is well with my soul.3

 


 

Bert Wiegman

Bert Wiegman

Bestuursvoorzitter Apostolisch Genootschap

 

 

 

1 Naar: Rumi, soefi-profeet, 13e eeuw
2 Vrij naar: Vredesweeklezing 2020, Enis Odaci, voorzitter Stichting Humanislam
3 Hymme uit 1871