Wekelijkse inspiratie

Een nieuw normaal

Wekelijkse inspiratie door Bert Wiegman - 19 april 2020

We leven met z’n allen op een prachtige planeet;
iedereen is anders, dat maakt het juist compleet.
Als we ruimte geven om goed samen te gaan,
heeft ieder een plek onder de zon of maan.

Dit zo op het oog eenvoudige refrein uit een kinderkoorliedje heeft een veelzeggende boodschap. Samenleven is mooi en tegelijk is het ingewikkeld. Al enige tijd zijn we gedwongen om op afstand van elkaar te blijven om zo het virus geen kans te geven zich snel te verspreiden. Best een kunst in dit dichtbevolkte Nederland. Meer dan ooit ben je je ervan bewust welke ruimte je inneemt en dat het uitmaakt hoe jij je gedraagt. Voor jezelf maar zeker ook voor een ander. Gek genoeg ga je er zelfs een beetje aan wennen.

Toch mis je de aanrakingen. Je onderdrukt de behoefte iemand een hand te geven of troostend te strelen. Een woord dat je nu veel hoort, is ‘huidhonger’. In deze onzekere tijd zouden we dierbaren innig willen knuffelen, juist als men in eenzaamheid intens verdrietige dingen moet meemaken. Maar dan bereiken we het tegenovergestelde van wat we ermee willen uitdrukken. Het is dus: gepaste afstand houden, uit liefde.

Als je 24/7 met elkaar in een huis leeft, moet je soms een blokje om. Je waardeert dan bijna elke stap die je zet. Door de afwezigheid van achtergrondgeluiden hoor je de vogels beter dan ooit fluiten. De lucht lijkt frisser dan voor de crisis. Soms tref je je buren vaker dan voorheen. Dat je deel bent van een ondeelbaar geheel ervaar je met al je zintuigen. Het is bijna een ‘wake-up call’.

We zien dat de huidige crisis ook positieve gevolgen heeft. Er is een toename van solidariteit, een afname van broeikasgassen, een herwaardering van werkers die onmisbaar zijn voor onze samenleving. De vraag is hoe de huidige situatie omgezet kan worden in duurzame, gezonde en veerkrachtige vormen van samen leven. Het zou jammer zijn als niet een bredere omslag wordt gerealiseerd en veranderingen slechts tijdelijk en marginaal blijken. Dat vraagt integraal denken: ieder-, al-omvattend denken.

Mag ik er voor jou zijn en wil jij er voor mij zijn? Maar vragen we dan wel eerst of we dichtbij mogen komen? Soms zijn we, goed bedoeld, te dichtbij, te sturend, te veel vanuit onszelf aan het redeneren. We willen immers ruimte geven om goed samen te gaan ... Is dat niet eveneens een aspect van liefde? Ook hier is het dus: gepaste afstand houden, uit liefde.

De uitdaging is om met elkaar een nieuwe werkelijkheid, een nieuw normaal te creëren. Dat kunnen we, omdat we als mens een creërend vermogen hebben. Daar vertrouw ik onvoorwaardelijk op. Als iedereen denkt: ik stel niets voor, stellen we met z’n allen niets voor. Maar als iedereen denkt: ik doe ertoe, kan er veel tevoorschijn komen wat van betekenis is.

We zullen nu al moeten nadenken over wat we straks gaan doen. Wat worden de nieuwe normen voor onze samenleving? In elke tijd ontstaat een nieuw normaal. Dat is best spannend. Ben ik lenig genoeg om mee te bewegen? Ik voel me bevoorrecht dat ik mensen om me heen heb die me inspireren en die het me voordoen. Eerlijkheidshalve ken ik ook mensen van wie ik leer hoe ik het niet wil. Van beiden leer ik, krijg ik inzicht. Vermoedelijk was het Franciscus van Assisi die al zei:

Geef me de moed om te veranderen wat ik niet kan accepteren.
Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen.
Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien.
 

Als we op wijsheid en moed vertrouwen, kunnen we hopelijk het leven aanvaarden en hanteren zoals het zich aan ons voordoet. Aanvaarden en hanteren, het zijn krachtige handvatten voor een nieuw normaal.

 


 

Bert Wiegman


Bert Wiegman

Bestuursvoorzitter Apostolisch Genootschap