Wekelijkse inspiratie

apgen-wekelijkse-inspiratie-header-5.jpg
apgen-wekelijkse-inspiratie-1-september-2.jpg

Kiezen om te zwijgen of te spreken betekent rekening houden met de gevoelens van een ander

Wekelijkse inspiratie door Bert Wiegman - 1 september 2019


Hebben jullie weleens ‘doorfluisteren’ gespeeld? De eerste fluistert zijn buurman een zin in het oor, de volgende fluistert de zin in het oor van zíjn buurman, enzovoort. De laatste zegt hardop wat hij verstaan heeft. ‘Franse macarons zijn een delicatesse’ blijft er bijvoorbeeld over van de zin waarmee het spel begon: ‘De Franse president Macron bespreekt een delicate kwestie’.


We zijn niet alleen binnensmondse mompelaars, maar ook slechte verstaanders. Hoe vaak denk je niet dat er iets gezegd is, terwijl de ander later zegt: ‘Dat heb je toch echt verkeerd begrepen.’ Daarom is mijn motto: ‘mooie dingen zeg je over elkaar, moeilijke dingen bespreek je met elkaar’. Roddelen schijnt heel menselijk te zijn. Maar hoe menselijk het ook is, je kunt ervoor kiezen het niet te doen.

Het is momenteel in om je mening te geven, altijd en overal. Onze kinderen groeien ermee op. En woorden kunnen als wapens zijn; eenmaal gezegd kun je ze niet meer inslikken. In een tijd waarin degene die het hardste roept, de meeste aandacht krijgt, zou de gedachte kunnen ontstaan dat je dus altijd moet spreken, altijd jouw mening moet verkondigen. In de Bijbel staat echter al: Zet een wachter voor mijn mond, een post voor de deur van mijn lippen (Psalm 141:3). De hamvraag is niet: mag ik mijn mening geven (ja, dat mag), maar moet het ook? Bij de beantwoording ervan spelen vragen als: Waarom zou je spreken? Waarom zou je zwijgen? En als je spreekt, wat zeg je dan? Als je zwijgt, wat houd je binnen?

‘Behoedzaam spreken en weloverwogen zwijgen zijn zonder twijfel rijp voor herwaardering’, stelt Stephan Huijboom in Het Parool.1 ‘Wat is er mis met wat meer ontvankelijkheid voor de gevoelens van een ander?’ Het is pure ethiek. Het artikel is een oproep om je bewust te zijn van wat je doet of niet doet en welke gevolgen dat heeft voor een ander. Waarom zou ik een ander willen kwetsen?

We geloven soms zo in onze eigen stereotypen dat we snel een vooroordeel hebben en bijna onbewust een mening. Het is belangrijk een oordeel te hebben, maar een vooroordeel brengt je al snel in de problemen. Als je je mening geeft, is het wezenlijk deze twee uit elkaar te houden. Soms vraagt het tot tien tellen, een wachter voor je mond. Dat gaat over ethiek en moraliteit: helpt wat ik zeg de situatie vooruit?

Als je je voor de ander openstelt, krijg je meer begrip. Omdat we geloven dat we in de kern met anderen verbonden zijn, willen we empathisch zijn. Kiezen om te zwijgen of te spreken betekent dat we, naast ons eigen gevoel, rekening houden met de gevoelens van een ander, het eigenbelang overstijgend. Door bewust te kiezen maken we onszelf verantwoordelijk voor de consequenties. Of we die verantwoordelijkheid nemen, is aan ons, al kies je ook door niet te kiezen. Om die reden zoeken we als genootschap naar wegen om een verbindend geluid te laten horen. Dat is nodig om samen te kunnen leven met mensen die zo verschillend zijn.

 

Er is een tijd om te luisteren en een tijd om te spreken. Het ene is niet bij voorbaat meer waard dan het andere. Bewust kiezen is goud! Eigenlijk bidden we erom: geef me het aanvoelen wanneer te spreken en wanneer te zwijgen. Dit verlangen vloeit voort uit ons gods- en mensbeeld: ook al zijn we nog zo verschillend en lopen onze levenslopen ver uit elkaar, jij bent mij in een andere gestalte … En dat is toch fantastisch!


 

Bert Wiegman


Bert Wiegman

Bestuursvoorzitter Apostolisch Genootschap

 

 

Zwijgen is rijp voor herwaardering (ook verschenen in Het Parool, 7 augustus 2019). Stephan Huijboom is filosoof en opiniemaker bij het Apostolisch Genootschap.