Voluit leven in het nu, met zicht op toekomst

Wekelijkse inspiratie door Bert Wiegman - 21 februari 2021

Terwijl ik deze brief schrijf, is de winter volop zichtbaar en voelbaar. Dat roept een beetje het kind in mij wakker. Sneeuwballengevechten, sleetje rijden; even geen zorg voor later en leven in het nu. Maar als volwassene loop ik bij gladheid wat voorzichtiger, heb ik winterbanden in plaats van een slee en denk ik eraan me goed aan te kleden, voordat ik naar buiten ga. En ook weet ik dat het weer lente wordt, zomer, en dan weer herfst … De seizoenen kleuren ons leven en ons perspectief.

Ontstaan van de seizoenen
Het ontstaan van de vier seizoenen wordt in de Griekse mythologie verklaard met dit verhaal:
Zeus, de oppergod, en Demeter, de godin van de landbouw en het graan, hadden een dochter, Persephone. Toen het meisje bloemen aan het plukken was in het veld, werd ze ontvoerd door Hades. De god van de onderwereld kwam met paard en wagen uit de aarde, trok haar op zijn wagen en ze verdwenen in de duisternis.
De moeder was ontroostbaar en door dit grote verdriet werd het land onvruchtbaar en ontstond hongersnood. Zeus dwong daarom zijn broer Hades om Persephone weer vrij te laten. Hades stemde toe, maar liet haar eerst een granaatappel eten. Voor iedere pit die ze gegeten had, moest Persephone een maand terugkeren naar de onderwereld. En omdat ze zes pitten at, brengt ze zes maanden van het jaar door bij haar moeder (de lente en zomer) en zes maanden bij Hades in de onderwereld (de herfst en winter).

Persoonlijke seizoenen
Ook in ons persoonlijk leven kennen we seizoenen, alleen verlopen ze meestal niet zo voorspelbaar. We leven in één wereld, maar niet allemaal in hetzelfde seizoen en niet in dezelfde omstandigheden. Waar het bij de één zomer is, kan het bij de ander winter zijn. Op wereldschaal is dat zo, maar ook dichtbij. Lang niet altijd weten we van elkaar, en misschien niet eens van onszelf, wat er zich in de binnenwereld afspeelt. De omstandigheden lijken soms vergelijkbaar, maar maakt dat ons gelijk? En hoe ben je elkaar dan nabij?

Openstellen voor de ander
Hoe ik mijn leven beleef, wordt gekleurd door mijn karakter, omstandigheden en ervaringen. Uniek dus. Is het geen wonder dat we elkaar begrijpen? Kan dat niet alleen als je je echt openstelt voor de ander? Hoe is het om jou te zijn? En dan kan het gebeuren: ik herken mijzelf in jou, als een diepgevoelde verwantschap. Een dergelijke ervaring helpt om me gekend en gedragen te voelen. Ook als ik alleen ben, kan ik een ander heel dichtbij denken. Hoe troostend kan dat zijn in de ‘winter’ en hoe weldadig voelt dat in de ‘lente’, als alles in bloei staat. Ik dien die ander dan wel in m’n gevoelswereld een beetje toe te laten. Als mensen onderling zijn we die ander voor elkaar.

Meebewegen en vertrouwen
Loesje schreef eens treffend: zorgen moet je doen, niet maken. Wij kunnen voorbij de horizon kijken en daarom volhouden en het ongedachte verdragen. Maar ook hebben we het vermogen te zorgen voor later. Door te zaaien. Door te genieten in tijden dat het ons goed gaat. Door te bouwen aan relaties. Door te schuilen als het nodig is. En niet te vergeten: door te oogsten als de tijd rijp is. Leven is de kunst ontwikkelen om mee te bewegen met wat zich aandient en vertrouwen te hebben in het onbekende. Het is voluit leven in het nu, met zicht op toekomst.

Mogelijkheden zien
Wij hebben een krachtig, blijmoedig en realistisch geloof, met als kern het besef dat ons bestaan deel is van het scheppingsmysterie. Een krachtig geloof dat gefundeerd is op het zien van mogelijkheden van het huidige seizoen en op verwachting, hoop en vertrouwen dat een nieuw seizoen aanbreekt. Dat alles nodigt uit tot handelen. Als wij zo vervuld zijn van ons geloof, zal dat niet alleen onszelf sterken, maar zullen ook anderen zich erdoor kunnen oprichten. Ik geloof hierin.


 

Bert Wiegman

Bert Wiegman

Bestuursvoorzitter Apostolisch Genootschap