Zin geven aan m'n tijdelijkheid

Wekelijkse inspiratie door Bert Wiegman - 8 november 2020

In de verte dacht ik een kleine, donkere, rechtopstaande gestalte te ontwaren. Ik hield die voor de stam van een eenzame boom. Op goed geluk liep ik erheen. Het was een herder. Een dertigtal schapen lag op de gloeiende aarde naast hem te rusten. (…) Na het middagmaal begon hij uit verzamelde eikels zijn pootgoed te sorteren. Sinds drie jaar plantte hij bomen daar in die verlatenheid. Hij had er honderdduizend geplant. Van die honderdduizend waren er twintigduizend opgekomen. Hij rekende erop van die twintigduizend nog de helft te verliezen door knaagdieren en door alles wat onmogelijk te voorzien was in de voornemens van de Voorzienigheid. Bleven er dus tienduizend eiken over die zouden groeien op deze plaats waar voorheen niets was. (…)

Hij heette Elzéard Bouffier. Ooit had hij een boerderij in het laagland. Daar had hij zijn leven opgebouwd. Hij had zijn enige zoon verloren en daarna zijn vrouw. Hij had zich teruggetrokken in de eenzaamheid waar hij het genoegen smaakte van een traag leven met zijn schapen en zijn hond. Hij had vastgesteld dat het land ten onder ging door gebrek aan bomen. Hij voegde eraan toe dat hij, omdat hij niets belangrijkers te doen had, besloten had iets aan die stand van zaken te doen. 1

Plant die appelboom
De spreuk ‘Als ik wist dat morgen de wereld zou vergaan, zou ik vandaag nog een appelboom planten ...’ wordt toegeschreven aan Luther. Feitelijk is dit een wake-up-call: laat ik er vandaag nog een waardevolle dag van maken, leg die ruzie bij, plant die appelboom. Wie weet hoe het in het leven zal gaan en wie er later nog van die appels eet? Neem je verantwoordelijkheid voor de samenleving waarin jij verkeert, die jij iedere dag met de mensen om je heen vormt. Binnen het Apostolisch Genootschap inspireren we elkaar hiertoe. Werken aan de toekomst geeft hoop.

Naar het innerlijk kijken
Ik geloof dat leven in liefde een gezond makende instelling is. Voor mij betekent dit concreet: ik kijk naar het innerlijk van mijn medemens, dwars door zijn uiterlijke verschijning heen. Ik vertrouw erop dat in iedereen een goede kern zit. Ongetwijfeld zal ik in dat vertrouwen weleens worden teleurgesteld. Maar mijn geloof vraagt om oprechte belangstelling, in de ander en in het andere. Uit oprechte belangstelling komt ook meeleven voort. En dankbaarheid voor wat mij ten deel valt. Deze dag bijvoorbeeld, met al zijn mogelijkheden. Wil ik zo nog naar deze en elke volgende dag kijken?

Liefde voor het leven
Dan eerbiedig ik het leven dat me is gegeven. En dat is niet uitsluitend eerbiedig omgaan met de mens, het is ook zorgvuldig omgaan met de aarde en met al wat is geschapen. Van heel dichtbij bestudeerde de herder de opgeraapte eikels en plantte er iedere dag honderd met uiterste zorg. Zorgvuldig omgaan is voortdurend handelen, dat doen wat m’n hand vindt om te doen, vanuit persoonlijke waarden die het leven bij hoogte- én dieptepunten voor mij de moeite waard maken. Liefde voor het leven en voor de mensen ís zo’n onmisbare waarde, van waaruit ik leef en zin geef.  

In ’t leven dat niet is te doorgronden,
geef ik zin aan m’n tijd’lijkheid;
met God, m’n oerbron, verbonden,
voel ’k mij deel van de eeuwigheid.2

Op de tweede zondag van de maand november gedenken we dierbare mensen, die soms te vroeg van ons zijn heengegaan. Dan kan het voelen alsof de wereld vergaat. En ook: wat heeft hij of zij ons veel meegegeven! Waarmee zouden we hen het meeste recht doen in de ons gegeven levenstijd?

Vandaag plant ik een boom. En ik zorg ervoor dat hij stevig kan wortelen ...

 


 

Bert Wiegman

Bert Wiegman

Bestuursvoorzitter Apostolisch Genootschap

 

 

 

1 Uit: De man die bomen plantte, Jean Giono, De dialoog, 199, p, 176-84
2 Uit: Godsgevoel, gemengdkoorlied nr. 14