Moria: de naam van een verschrikking

Geplaatst op 10 september 2020

Verbijstering alom, maar wat werkelijk verbaast is de verbazing zelf. Was kamp Moria niet altijd al een onmenselijke ophoping van leed? Waren de omstandigheden niet allang mensonterend en onnodig bovendien?

Verbijstering? Wanneer de Middellandse Zee al decennia tot massagraf wordt getransformeerd? Als zelfs het aanspoelen van peuters op Europese stranden geen werkelijke verandering in gang weet te zetten?

Nee, geen verbijstering, dank u beleefd.

Verontwaardiging? Zeker. Maar toch niet meer of minder dan voorheen? Wat is kortstondige verontwaardiging waard, als deze even snel wegebt als de nodeloos verdronken lichamen van moeders, vaders en kinderen? Vermiste mensen, verdronken en vergeten door iedereen behalve hun naasten, die in een oceaan van rouw worden geworpen.

Nee, misschien geen verontwaardiging, niet meer of minder dan voorheen.

Vermoeidheid? De rauwe zinloosheid van het tegenhouden van mensen die op de vlucht zijn. Van papieren werkelijkheden, officiële procedures, bureaucratie en realisme – want het is ‘realistisch’ om medemensen als onmensen te behandelen. Van een beschaafd continent dat heus vindt dat ‘zwarte levens ertoe doen’, behalve als het erop aan komt.

Ja, vermoeidheid.

Moria. Naam van een verschrikking die niet verbijstert, niet verontwaardigt, niet meer of minder dan voorheen. Naam van een zelfverklaarde beschaving die moe van zichzelf is geworden.

Doodmoe.


 

Stephan Huijboom

 

Stephan Huijboom

Filosoof en opiniemaker bij Apostolisch Genootschap