Zou dit ook opzoekende liefde zijn?
Wekelijkse inspiratie - 13 november 2026
Terwijl buiten de Nederlandse herfst zich van haar druilerige kant laat zien, begin ik in mijn werkkamer aan deze weekbrief. In de kamer ernaast staat mijn koffer klaar, deels al ingepakt. Woensdag vertrek ik naar Australië – waar het lente is – om daar de leden van de gemeenschap Perth te bezoeken.
Al onderweg
Ik merk dat ik in gedachten al een paar weken naar ze onderweg ben. Naarmate mijn vertrek dichterbij komt, komen steeds vaker herinneringen aan de vorige keer naar boven. Aan hoe welkom ik was. Aan al die ontmoetingen en gesprekken. Ook zie ik de gezichten weer voor me. Ik vraag me af hoe het met hen is, denk aan degenen die er inmiddels niet meer zijn en probeer me voor te stellen, wat er in de afgelopen drie jaar allemaal is gebeurd.
Stroom van warmte
Nog voordat ik op reis ga, is er in mij dus al iets op weg gegaan. Daarbij moest ik denken aan het volgende gedicht:
In mijn werkkamer
staat een wereldbol.
Ik kijk ernaar.
Als door een stille kracht
gedreven
sla ik mijn armen eromheen.
‘k Sta zo even stil
terwijl mijn gedachten
naar u allen
zo verspreid over de aarde gaan.
Ik denk: hoe zou het met ze zijn?
Een stroom van warmte
slaat als een golf door me heen
en ik denk mijmerend:
zou dit nu ook opzoekende liefde zijn?1
Ingewikkelde verwachtingen
Die laatste vraag blijft bij me hangen: ‘zou dit nu ook opzoekende liefde zijn?’ Ik merk dat mijn beeld van opzoekende liefde de laatste tijd aan het veranderen is. Lange tijd dacht ik daarbij vooral aan iets wat je dóét. Je zoekt iemand op, stuurt een kaartje, je belt eens of toont je belangstelling: een beweging van mij naar jou. En daar hoorden voor mij soms ook best ingewikkelde verwachtingen bij. Van de ander, maar ook van mezelf. Doe ik wel genoeg? Doe ik het goede? En wat als mijn toenadering niet wordt beantwoord? Als de ander niet teruggeeft wat ik, soms zonder het zelf goed te beseffen, gehoopt had te ontvangen? Ook dat kan heel ingewikkeld zijn. En voor ik het weet, laat ik mijn eigen opzoekende liefde afhangen van het antwoord van de ander. Maar zou liefde niet juist ook daarin opzoekend kunnen zijn?
Ruimte maken
Wellicht verbond ik opzoekende liefde teveel met doen. Misschien begint zij wel veel eerder. Met ruimte maken voor die ‘stroom van warmte’ in mij. Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Want hoe vaak vul ik die ruimte niet met alles wat moet, met mijn mening en oordeel, met verwachtingen, met... Hoe zou het zijn wanneer ik ruimte laat voor iets wat er allang is? Wanneer ik me openstel voor het goddelijke – iets dat groter is dan ikzelf en tegelijk diep in mij aanwezig en werkzaam is? Voor de drang van liefde die in mij een uitweg zoekt.
Liefde een gezicht geven
Misschien is dat wel wat mij te doen staat: die liefde ruimte geven en haar een gezicht geven met alles wat mij als mens gegeven is. Met die gedachte vertrek ik woensdag naar Perth. Met een ingepakte koffer, maar vooral met ruimte voor de opzoekende liefde. Wat zou het mooi zijn als we in de komende week allemaal ruimte maken voor deze stroom.
Marten van der Wal
Eerstverantwoordelijk voorganger Apostolisch Genootschap
1 Klarie Kamstra-Olofsen: De Wereldbol, De Stroom, november