Hoopvol perspectief – oktober 2026

Sommige mensen verzamelen koelkastmagneten als souvenir van hun vakantie. Mijn vrouw verzamelt momenten van oprechte paniek. Haar favoriete houvast daarbij? Haar telefoon, een apparaat dat blijkbaar een intense drang heeft naar de vrijheid.

Zo ook vorig jaar in Exeter, Engeland. We waren net uit de bus gestapt, die ons van een P+R rechtstreeks naar het centrum had gebracht, toen mijn vrouw plotseling haar zakken en tassen begon te doorzoeken met de koortsachtige snelheid van een goudzoeker op speed.

"Mijn telefoon..." fluisterde ze.
Helaas, de bus reed net weg. We zagen de achterlichten verdwijnen, en daarmee haar digitale soulmate.

Wat volgde was een diplomatieke missie waar de VN een puntje aan kan zuigen. Via een keten van buschauffeurs, die via hun porto’s communiceerden alsof we een gestolen nucleaire code probeerden te traceren, en daarbij glashard de passagiers een kwartier lieten wachten (die er dan ook nog allemaal alle begrip voor hadden!), kregen we na twee uur de verlossende boodschap. Een eerlijke passagier had het apparaat bij de chauffeur ingeleverd. Mijn vrouw viel hem bijna om de hals. Crisis afgewend, les geleerd.

Dachten we. Dit jaar waren we vanuit Frankrijk op weg naar huis en stonden vast in de traditionele, sfeervolle file voor Antwerpen. De stikstofdamp hing behaaglijk om ons heen, toen het weer gebeurde. De welbekende nerveuze zoektocht in alle tassen en zakken.
"Het toilet..." prevelde ze bleek. "Het tankstation van 10 kilometer terug..."

In de overtuiging dat het gerinkel wel ergens uit een tas tevoorschijn zou komen belde ik haar nummer. Groot was de verbazing toen er geen gerinkel klonk, maar een vriendelijke Vlaamse damesstem: "Hallo! Ja, ik sta hier met een telefoon die op het toilet lag te vereenzamen. Ik geef 'm af bij de balie!".

Het reddingsplan trad dus weer in werking. Met de souplesse van een bejaarde slak vochten we ons door de file naar de eerste afslag, die zich uiteraard pas na enkele kilometers aandiende. Om alle ellende maar samen te vatten: uiteindelijk belandden we met een uur vertraging weer bij het tankstation.

Om daar een stralende medewerkster achter de balie aan te treffen, die de verloren digitale zoon overhandigde alsof ze de Champions League-beker uitreikte. Gelukkig belandden we hierna niet weer in dezelfde file. Nou ja, het was wel weer een file, maar het waren andere auto’s 😉.

De moraal van dit alles? Er mag dan veel mis zijn in de wereld, maar zolang er nog steeds eerlijke mensen bestaan, die belangeloos onze problemen helpen oplossen, is er hoop voor de mensheid.