Blijf bewogen
Wekelijkse inspiratie - 13 maart 2026
Het is alweer vier jaar geleden dat de oorlog in Oekraïne begon. Toen ik het van de week las, kon ik het eigenlijk niet geloven. Jaren vol verschrikkelijke berichten, beelden en cijfers, van zoveel onvoorstelbaar menselijk leed. Daarbovenop werden we onlangs op een zaterdag opgeschrikt door headlines en beelden van nieuw oorlogsgeweld in het Midden-Oosten. In een regio waar al zo lang zoveel onvrede heerst laait het geweld verder op, met alle angst en onzekerheid van dien. Terwijl mijn gedachten daarheen gingen, drong ook de veelheid van andere plaatsen van geweld en onrechtvaardigheid zich op alsof het lijden zich wereldwijd aaneenrijgt. Het is nauwelijks nog te bevatten.
Avondje uit
In hetzelfde weekend stond ik voor mijn kledingkast en maakte ik me klaar voor een avondje uit in het theater. Er werd gelachen in de foyer, glazen klonken. We zochten onze plaats in de zaal. Míjn wereld ging door. Terwijl we naar huis reden was ik me pijnlijk bewust van het contrast. Op dat moment in de auto hoorde ik een oproep die me niet losliet: blijf bewogen¹.
Onverschillig
Die woorden mengden zich met mijn eigen vragen. Wat doet het met mij wanneer oorlog zolang voortduurt dat het bijna onderdeel wordt van de achtergrondruis en wanneer het ene conflict het andere verdringt? Hoe blijf ik in liefde deze aarde bewonen te midden van zoveel geweld en onmacht? En hoe voorkom ik dat ik onverschillig word als ik merk dat mijn hart bescherming zoekt?
Geen pasklare antwoorden
We zoeken elkaar op, bijvoorbeeld in onze gemeenschappen, om elkaar nabij te zijn, ook als het gaat over deze vragen. Om onze gevoelens van machteloosheid en wellicht zelfs op de loer liggende onverschilligheid met elkaar te delen. We hebben geen pasklare antwoorden en we redden het niet met enkel woorden van hoop en vertrouwen. Maar we willen met elkaar delen hoe we de hoop in onszelf aanroepen en hoe we de weg naar de liefde kunnen vinden.
Laatste woord
Wat mij helpt, en wat ik probeer te oefenen, is mij bewust te laten voeden door kleine goedheid. Niet om het grote leed te verzachten of te ontkennen, maar om mij eraan te herinneren dat het kwaad niet het laatste woord heeft. Ik wil kleine goedheid blijven zien, ik wil me erdoor laten raken en laten voeden. Iemand die mij bij de voordeur een hand geeft en me welkom heet. Een onverwacht gebaar van aandacht. Een woord van troost. Een moedig besluit om voor de liefde te kiezen. Een mens die het opneemt voor iemand in de verdrukking. Wanneer ik mijn aandacht daar bewust op richt, voel ik dat in mij de liefde kan stromen én dat er daardoor ruimte in mijn ziel blijft om geraakt te worden. Goedheid behoedt mijn hart voor verharding en helpt mij om bewogen te blijven.
Geloof in de lente
En er is nog iets anders. Als je naar buiten kijkt, kun je het zien: de lente hou je niet tegen. In dat eenvoudige zinnetje hoor ik een diep godsvertrouwen doorklinken. Niet omdat stormen er niet zijn of strijd niet verscheurt, maar omdat ik geloof – omdat ik ervoor kies om te geloven – dat het goede zich uiteindelijk niet laat tegenhouden, hoe streng de winter ook is. Het is het vertrouwen blijven voeden dat het licht, hoe kwetsbaar ook, sterker is dan het donker en dat zelfs na een donkere nacht een nieuwe dageraad gloort.
Dagelijkse herinnering
Een tijdje geleden kreeg ik een vraag van een jongere (26). Hij zocht al heel lang naar zo’n halskettinkje van vroeger met ons embleem (symboliseert het doorgeven van het licht van de liefde, red.). Met wat hulp en zoeken kon ik hem zo’n embleem geven. Wat hij toen zei ontroerde me: ‘Nu word ik er elke dag aan herinnerd wie ik wil zijn’.
Kiezen wie je wilt zijn
Misschien is dat wel de eenvoudigste en tegelijk meest krachtige weg. Ik kan in mijn eentje de wereld niet redden. Ik kan al het geweld niet stoppen. Maar ik kan wél kiezen wie ik vandaag wil zijn. In mijn woorden. In mijn houding. In mijn bereidheid om te luisteren. In wat ik doe en wat ik laat. Dat is geen heldendaad, maar een dagelijkse keuze. En wanneer wij dat samen doen, als mensen van goede wil, wordt het lichter in deze wereld. Want de lente hou je niet tegen. Blijf bewogen.
Marten van der Wal
Eerstverantwoordelijk voorganger