86| De zachte krachten

Het is de wortel die het asfalt splijt,
De heilige van steen die slijt
door jarenlange streling.
Wie koestert kan het ruwste materiaal
laten verdwijnen, maar nooit alleen, nooit ineens.

Het kost jaren tederheid,
oneindige herhaling van kleine vredestekens,
waarvan niet één verloren gaat.
Elk liefdevol gebaar telt mee in de beweging.

Ook als oorlog doordringt tot diep in de taal,
rondom ons woorden ontploffen,
verder weg de bommen,
zullen zachte krachten winnen,
zonder ooit iets te verslaan.

Het is warmte in ons lichaam
die een weg naar buiten vindt,
het is de wet waarop het leven draait.
De langzame macht van liefde.