1000| Stekels (nieuwe uitgave)

In de tuin, daar bij die tegel,
zag ik laatst een kleine egel
met een leuke spitse snuit.
Ik kreeg toch zo’n sterk verlangen
om die snuffelaar te vangen.
Snel stak ik mijn handen uit.
Maar de slimmerd, ja je snapt het al,
werd meteen een rare stekelbal.

Wat die egel mij kan leren
is dat ik mij mag verweren
als ik mij onveilig voel.
Dat ik even moet verkennen
wie je bent en aan je wennen.
Snap je dan wat ik bedoel?
Ik wil heel graag voor je open staan,
maar ik geef je ook mijn grenzen aan.

Mensen zijn soms bang en kregel
en dan doen ze als een egel
al hun stekels overeind.
Als wij hun dan liefde geven,
heb je kans, dat zo maar even
rond hun mond een lach verschijnt.
Ja, dan zie je hoe je met geduld
iemands hart met nieuwe vreugde vult.