‘In de stilte hoor je wat er werkelijk toe doet’
Op vrijdag 13 november is beroepsavonturier, ultraloopster, schrijfster en fotograaf Jolanda Linschooten te gast in het Centrum voor Religieus Humanisme. Ze neemt het publiek mee naar de diepe wildernis van Groenland. Niet alleen met verhalen, maar ook met indrukwekkende filmbeelden.
Vijf reizen staan centraal, waaronder haar oversteek van de Groenlandse ijskap op ski’s (als eerste Nederlandse) en haar tochten met sledehonden. Maar wie alleen een verhaal over avontuur en extreme omstandigheden verwacht, komt voor een verrassing te staan. Want de reizen hebben Jolanda vooral iets geleerd over stilte, verbondenheid en luisteren naar je innerlijke stem.
Jolanda, wanneer begon het avontuur voor jou?
“Eigenlijk ben ik altijd al veel in de natuur geweest. Ik zag de natuur als één grote sportarena. Ik wilde presteren: een bokaal halen, eerste worden, de snelste zijn. In 2000 heb ik mijn vaste baan in het speciaal onderwijs opgezegd en ben ik als avonturier verdergegaan.”
Sindsdien trekt Jolanda te voet, op ski’s of per kano door de wildernissen van Noord-Europa, Canada en Alaska. Groenland neemt daarin een bijzondere plaats in. Ze maakte er vijf grote reizen, onder heel verschillende omstandigheden: van zomerse tochten per kajak tot winterse expedities met sledehonden.
Wat heeft Groenland jou geleerd?
“Mijn expedities hebben mij veranderd. Ik ging van ‘ik wil de beste zijn’ naar ‘ik word hier beter van’. In de diepe wildernis ben je alleen. Je moet stil zijn, luisteren naar wat er om je heen gebeurt en accepteren dat je maar een heel klein onderdeel bent van een immens groot geheel.”
Dat klinkt misschien als een tegenstelling: juist door alleen te zijn, voelde Jolanda zich meer verbonden. “Ik heb ervaren wat het betekent om onderdeel te zijn van de natuur. Je voelt je klein. Je moet luisteren. Je bent afhankelijk van de omstandigheden en soms ook letterlijk bezig met overleven. Op een gegeven moment voelde ik me zelfs een prooi. Dat heeft me een heel ander gevoel van verbondenheid gegeven: met de natuur, met dieren en uiteindelijk ook met mensen.”
Je zegt dat je vroeger ‘gehaast onderweg’ was en nu ‘verbonden onderweg’. Wat bedoel je daarmee?
“Voorheen ging het veel meer om de buitenkant. Presteren, iets bereiken, laten zien wat je kunt. Nu vraag ik me veel vaker af: waarom doe ik wat ik doe? Als het antwoord bijvoorbeeld ‘voor Instagram’ is, dan voelt dat voor mij leeg.”
De stilte van de wildernis heeft haar geleerd om andere vragen te stellen. “Als je alleen bent en er is geen afleiding, kom je jezelf tegen. Dat kan behoorlijk confronterend zijn. Maar juist daardoor kun je ontdekken wat er werkelijk toe doet.”
Moeten we daarvoor naar Groenland?
“Absoluut niet. Groenland is in mijn film vooral het decor, de achtergrond. De stilte hoef je niet alleen daar te vinden, bij min veertig graden. Je kunt haar ook heel dichtbij opzoeken: in je eigen tuin, in een park om de hoek. Geef er je eigen invulling aan. Dat is voor iedereen anders.”
En juist die stilte wil Jolanda tijdens haar lezing onder de aandacht brengen. “Meestal lopen we weg van stilte. We vullen ieder moment met iets. Want stilte kan ook keihard en confronterend zijn. Ze vergroot soms je tekorten. Tegelijkertijd brengt ze je ook veel. En dát maakt stilte zo mooi.”
De keuze om avonturier te worden lijkt achteraf bijna logisch. Maar hoe is het idee voor de oversteek van de Groenlandse ijskap ontstaan?
“Achteraf weet ik dat de oorsprong ligt bij het overlijden van mijn moeder. Zij vroeg zich af: is dit het leven nu? Ze had het graag anders gewild. Ik had zelf ook een stem in mij die zei dat ik de natuur in wilde. Dankzij mijn moeder heb ik het ‘hoe dan’ losgelaten. Ik ben gewoon begonnen.”
Je verhaal gaat dus niet alleen over wat je onderweg hebt meegemaakt, maar ook over de vraag: luister je naar wat er vanbinnen bij je leeft?
“Ja. Mensen hoeven zich tijdens mijn lezing helemaal niet in mij of mijn avonturen te herkennen. Ze hoeven geen avonturier te zijn. Maar ik hoop wel dat ze zich herkennen in het luisteren naar hun innerlijke stem.”
Volgens Jolanda is die zoektocht universeel. “Iedereen heeft een stem van binnen die aangeeft wat je echt wilt. Alleen zijn we heel goed geworden in die stem wegduwen. Door drukte, verwachtingen, wat anderen van ons vinden. Ik hoop dat mensen na mijn verhaal denken: wat vertelt mijn eigen stem mij eigenlijk?”
En wat mogen bezoekers op 13 november verwachten?
“Het wordt een mix van film en mijn verhaal vertellen. In de filmfragmenten laat ik zien wat ik onderweg heb meegemaakt. Je ziet de landschappen, de omstandigheden en natuurlijk ook de sledehonden. Maar uiteindelijk gaat het niet alleen over Groenland. Het gaat over wat de natuur en de stilte met je kunnen doen.”
Misschien is dat wel de grootste uitnodiging van Jolanda’s verhaal: niet om zelf naar de Groenlandse ijskap te vertrekken, maar om stil te staan bij de vraag waar je zélf naartoe wilt. Want soms hoef je niet verder weg om dichter bij jezelf te komen.
📍Centrum voor Religieus Humanisme
📅 13 november 2026
🕜 Optioneel: 17.15–18.00uur: soep & broodjes. Lezing: 18.15–20.15 uur.
🎫 Tickets:
- Eten & lezing: € xx,- (incl. servicekosten).
- Lezing: € 15,- (incl. servicekosten).
Er zijn 20 plaatsen beschikbaar, dus meld je aan via deze link.
Wil je alvast wat zien van de expeditie van Jolanda? Bekijk de trailer:
Het doel van het Centrum is jou de kans te bieden om je met anderen te verdiepen in hoe je de aarde liefdevol bewoont, door middel van lezingen, workshops, cursussen en exposities. Het CvRH is een samenwerking tussen Apostolisch Genootschap, de Faculteit Religie en Theologie van de VU Amsterdam en Nieuw Wij. Meer info vind je op www.cvrh.nl.