“Ik ben eigenlijk al sinds mijn twaalfde vrijwilliger”

Käthe over doorgeven, verbinden en kleine momenten die blijven

Voor Käthe begon het allemaal heel vanzelfsprekend. Geen bewuste keuze, geen groot besluit - gewoon doen.

“Ik denk dat ik een jaar of twaalf was. Ik ging oppassen bij broeders en zusters die zelf naar een activiteit van het Genootschap moesten… en eigenlijk is het daar begonnen.”

Sindsdien is ze nooit meer gestopt. Inmiddels is Käthe 65 en nog altijd actief als vrijwilliger binnen het Apostolisch Genootschap. Van jeugdwerk tot koor en van kringen tot het begeleiden van activiteiten—haar betrokkenheid loopt als een rode draad door haar leven.

“Ik heb later pas beseft dat het vrijwilligerswerk is. Je deed het gewoon, omdat je bij de gemeenschap hoorde.”

Het doorgeven aan de volgende generatie

Waar Käthe zich vandaag de dag vooral voor inzet? Jongeren.

Al 22 jaar is ze actief in de jeugdbegeleiding in Vlissingen. Een kleine groep, met ieder hun eigen verhaal en behoeften. Soms uitdagend, maar voor haar vooral waardevol.

“Ik vind het gewoon heel belangrijk dat kinderen beleven wat apostolisch zijn is. Waar we voor staan.”

Ze richtte zelfs een eigen plek in voor de jongeren in het gebouw—met zitzakken, een bankje en spullen die zij zelf hebben uitgekozen.

“Het is echt hun plekje. En daar gaan we met elkaar in gesprek.”

Kleine momenten, grote betekenis

Wat haar motiveert, zit vaak in kleine dingen. Zoals het jongetje dat elke maand drie kwartier moet reizen om erbij te zijn. Of jongeren die later, als ze volwassen zijn, weer contact opnemen.

“Dan appen ze ineens: ‘tante Käthe, ik ben in verwachting’. Dat vind ik gewoon heel leuk.”

Volgens haar zit de echte impact niet altijd in het moment zelf.

“Je ziet het soms pas jaren later terug. Maar dan weet je: het heeft wel iets betekend.” 

Ruimte voor echte gesprekken

Naast het jeugdwerk begeleidt Käthe ook een van onze nieuwe activiteiten, de gespreksdiners. En juist daar ziet ze de kracht van ontmoeting.

“Tijdens zo’n diner ontstaan er gesprekken die je anders niet zo snel hebt. We spraken mensen die in de grote groep nooit iets zeggen… en hier ineens wel.”

Wat helpt? De setting. Samen eten, een ontspannen sfeer, en ruimte om jezelf te zijn.

“Je hoeft elkaar niet constant aan te kijken. Dat maakt het makkelijker om de diepte in te gaan.”

Ook zelf blijven leren

Wat Käthe bijzonder vindt aan het begeleiden van dit soort activiteiten, is dat het niet alleen iets geeft aan anderen. Je haalt er als begeleider ook veel uit.

“Je hoort andere perspectieven. Voor anderen kunnen andere waardes belangrijk zijn dan voor jou. Soms denk je dan: daar heb ik nog nooit zo naar gekeken. Dat zijn echt eye-openers. Daar neem je zelf ook weer iets van mee.”

Onverwachte raakvlakken

Käthe vertelt over een andere nieuwe activiteit die georganiseerd wordt, Muziek met zin. Hierbij ga je in gesprek over je favoriete muziekstuk en maak je daar een schilderij bij. “Het was zo leuk om te merken dat twee qua leeftijd heel verschillende deelneemsters allebei heel erg van heavy metal hielden. Terwijl de jongste in eerste instantie haar lievelingsmuziek niet wilde noemen, omdat ze bang was dat anderen ervan zouden schrikken.” Het schilderen is dan weer meer een individuele activiteit. Dat ligt de een meer dan de ander, voor Käthe is de verbinding en de diepgang van het gesprek het meest waardevol.  

Verbinding als rode draad

Als ze één ding moet noemen dat haar vrijwilligerswerk kenmerkt, is het verbinding.

Of het nu gaat om jongeren, mensen in de gemeenschap of deelnemers aan een activiteit—het draait om echt contact.

“Dat je met elkaar in gesprek gaat. Dat je elkaar leert kennen. En dat je merkt: we hoeven het niet altijd eens te zijn, maar we kunnen wel luisteren.”

Gewoon beginnen (en erin groeien)

Nieuwe vrijwilligers aantrekken is niet altijd makkelijk, merkt ze. Maar haar advies is simpel:

“Doe eerst gewoon eens mee. En kijk wat bij je past.”

Volgens Käthe groeit het dan vaak vanzelf.

“Je ziet mensen die eerst stil zijn, die langzaam openbloeien. Die het leuk gaan vinden. En dan komt de rest vanzelf.”

En dat is misschien wel precies waar het om draait.