“Je wilt van betekenis zijn”

John over vrijwilligerswerk, zingeving en ruimte voor echte ontmoeting

Voor John begon het al vroeg. Niet als een bewuste keuze, maar als iets dat vanzelf groeide.

“Het had al heel jong mijn hart. De vormen misschien niet altijd, maar de kern wel: van betekenis willen zijn.”

Inmiddels is John 67 en net met pensioen. Al zijn hele leven is hij betrokken bij het Apostolisch Genootschap. Wat hem daarin raakt, is door de jaren heen eigenlijk hetzelfde gebleven.

“Het gevoel dat je mag zijn wie je bent. Dat je gezien wordt. Dat je ergens thuis hoort.”

Iets terugdoen voor wat je krijgt

Vrijwilligerswerk is voor John niet alleen iets geven, maar ook iets terugdoen.

“Dit genootschap heeft mij altijd veel gegeven. En dan wil je daar ook iets voor terugdoen.”

Dat zit voor hem niet alleen in activiteiten of rollen, maar vooral in betekenisvol zijn voor anderen.

“Ik denk dat ieder mens dat wil: van betekenis zijn. Voor de mensen om je heen, en voor de wereld.”

Nieuwe vormen, lagere drempels

Juist vanuit die gedachte is John betrokken bij de nieuwe activiteiten, zoals gespreksdiners en wandelingen.

Hij ziet daarin een belangrijke kans.

“Er zijn veel mensen die zich aangesproken zouden voelen door waar wij voor staan. Maar de drempel van ‘een kerk’ is soms hoog.”

De nieuwe activiteiten maken het makkelijker om aan te haken, zonder dat de essentie verloren gaat.

“Je kunt nog steeds ervaren: je mag er zijn, het is veilig, je kunt jezelf zijn.”

De kracht van het gesprek

John begeleidt zelf gespreksdiners. Een setting waarin eten en gesprek samenkomen.

“Het is ongedwongen. Er mogen stiltes vallen. Maar door de vragen kom je wel tot echte gesprekken.”

Wat hem daarin opvalt, is wat er ontstaat tussen mensen.

“Je leert elkaar op een andere manier kennen. Dieper. Ook mensen die je al jaren kent.”

Soms leidt dat tot verrassende momenten.

“Mensen die vooraf zeggen: ik zeg niks… en die dan toch hun verhaal delen.”

Ook als deelnemer

Zelf doet John ook mee aan activiteiten, zoals gesprekswandelingen.

“Je raakt zo in gesprek, dat je soms niet eens meer ziet waar je loopt.”

“We liepen langs een bunker zo groot als een huis… en ik heb hem niet gezien.”

Het laat zien hoe krachtig echte aandacht kan zijn. Tegelijkertijd bieden andere vormen, zoals een stiltewandeling, weer iets heel anders.

“Daar gaat het juist om kijken, luisteren en bewust aanwezig zijn.”

Waardevol voor iedereen

Wat begon als een manier om nieuwe mensen aan te spreken, blijkt ook binnen de eigen gemeenschap veel te brengen.

“Je ontdekt nieuwe kanten van mensen die je al lang kent. Dat is eigenlijk net zo waardevol.”

Waarom je het zou doen

Voor wie twijfelt om zelf actief te worden als vrijwilliger of begeleider, heeft John een helder antwoord:

“Het kost tijd. Maar je krijgt er zoveel energie voor terug.”

En misschien nog wel belangrijker:

“Het is een laagdrempelige manier om mensen te ontmoeten en iets van zingeving te delen.”

Of zoals hij het zelf zegt:

“Als dit je raakt, dan wil je dat het doorgaat.”