“Ga gewoon een keer mee”

Christa over wandelen, verbinding en doen wat bij je past

Voor Christa voelt vrijwilligerswerk eigenlijk niet als vrijwilligerswerk. Ze groeide ermee op. “Ik ben letterlijk het Apostolisch Genootschap binnengedragen,” vertelt ze lachend. “Ik weet niet anders dan dat we altijd dingen deden voor de gemeenschap.”

Toch ging ze daar al jong anders naar kijken. Toen ze het ouderlijk huis verliet, in Alkmaar woonde voor haar muziekopleiding en later fulltime werkte, ontdekte ze dat betrokken zijn niet automatisch betekent dat je overal ‘ja’ op hoeft te zeggen. “Dan ga je toch kijken: wat past bij mij en wat kan ik op dit moment wel of niet doen?”

Muziek als eerste keuze

Die vraag bracht haar aanvankelijk vooral bij de muziek. Christa speelde cello, zat vanaf haar zestiende in het jeugdorkest en stroomde later door naar het landelijk orkest. “Daar heb ik ontzettend veel goede herinneringen aan.”

Toen ze in Enschede ging wonen, bleek dat de repetities en afstand moeilijk te combineren met een  een fulltime baan “Dus toen ben ik daarmee gestopt.” Later kwam er weer ruimte en besloot ze heel bewust terug te keren naar het landelijk orkest. “Ik dacht: als ik het nu niet doe, dan ga ik het nooit meer doen.”

Niet alles hoeft tegelijk

In haar leven waren er meerdere momenten waarop ze keuzes moest maken. Toen ze al vier kinderen had, begon ze in deeltijd aan de pabo. “Toen kon ik niet ook nog allerlei avonden in de gemeenschap bezig zijn.” Ze leerde toen iets belangrijks: betrokkenheid betekent niet dat je alles moet doen. “Je houdt de dingen over die voor jou het belangrijkste zijn.”

Die houding klinkt nog steeds door in haar verhaal. Ze is actief als geestelijk verzorger, betrokken bij jongste jeugd, maatschappelijke betrokkenheid, het landelijk orkest én de Verschilmakers in Twente, maar steeds vanuit de vraag: past dit bij mij?

Wandelen als vorm van ontmoeting

Binnen de Verschilmakers organiseert Christa samen met een verschilmaker uit Almelo vooral wandelingen. Dit  deed ze al  een paar jaar met iemand uit haar eigen gemeenschap, elk seizoen een wandeling. Wat haar raakt, is wat er tijdens zo’n wandeling gebeurt. “Mensen hechten daar echt waarde aan.”

Soms ontstaan er mooie gesprekken, soms lopen mensen juist zwijgend naast elkaar. Na afloop drinken ze vaak nog koffie samen. “Je merkt dat het iets doet met de onderlinge verbinding. Als je elkaar later weer tegenkomt, voelt het contact vaak verdiept.”

Voor Christa past wandelen ook persoonlijk goed. Ze groeide op in de duinen van Noord-Holland en voelt zich nog altijd sterk verbonden met de natuur.

Verbinding buiten de eigen bubbel

Wat haar misschien nog wel het meest energie geeft, is dat ze via de wandelingen ook mensen buiten haar eigen gemeenschap ontmoet. “Dat vind ik echt fijn: andere mensen leren kennen.”

Dat gebeurt niet alleen via de Verschilmakers, maar ook bij de Herenboeren, waar zij en haar man als vrijwilliger helpen op het land. “Er zijn zoveel mooie mensen.” Terwijl ze samen prei oogsten of andere werkzaamheden doen, ontstaan vaak vanzelf goede gesprekken.

“Je hoeft niet allemaal hetzelfde te zijn, maar je kunt wel dezelfde dingen belangrijk vinden.”

Juist dat soort ontmoetingen maken voor haar het verschil.

Nieuwe ideeën laten groeien

Nu Christa binnenkort stopt met haar vaste baan in het onderwijs, komt er meer ruimte voor nieuwe initiatieven. Ze bruist van de ideeën: een wandeling op Earth Day, een vollemaanwandeling, samenwerking met de Herenboeren of met het BIC in Lochem. Ze denkt daarbij steeds verder dan de eigen gemeenschap.

“Ik hoop verbindingen te leggen met andere organisaties en andere groepen mensen.”

Dat vindt ze tegelijkertijd ook spannend. “Dan moet je ineens iemand bellen of iets voorstellen. Daar broed ik soms eerst even op.” Maar nieuwsgierigheid wint het meestal van de twijfel.

Kleine stapjes zijn ook waardevol

Als haar gevraagd wordt hoe ze anderen enthousiast zou maken om actief te worden, kiest Christa niet voor een groot pleidooi. “Ga gewoon een keer mee.” Een wandeling, een gespreksdiner, een koor, een orkest — begin klein. “Je hoeft niet meteen alles te organiseren.”

Ze vertelt enthousiast over mensen die aanbieden om koffie te zetten na een wandeling of onderweg thee mee te nemen. “Dat zijn ook prachtige bijdragen.” Volgens haar begint betrokkenheid vaak met één kleine stap. “Sluit gewoon een keer ergens aan. Dan merk je vanzelf of het bij je past.”

Doen waar je blij van wordt

Aan het eind van het gesprek vat Christa haar eigen motivatie misschien wel het mooist samen. “Ik ben iemand die graag doet.”

Niet uit plicht, maar omdat ze merkt dat het haar energie geeft, haar uit haar dagelijkse bubbel haalt en haar in contact brengt met mensen die haar inspireren.

En misschien is dat precies de rode draad van haar verhaal: vrijwilligerswerk hoeft niet groot te zijn, zolang het maar echt bij je past.

“Als je denkt: hé, dat lijkt me leuk of daar word ik nieuwsgierig van, ga het gewoon doen.”