“Laat je verrassen”

Hans en Margareth over gespreksdiners en de kracht van een goed gesprek

Vrijwilligerswerk voelde voor Hans en Margareth eigenlijk nooit als vrijwilligerswerk. Ze groeiden er als vanzelf in. Allebei waren ze op verschillende manieren actief binnen het Apostolisch Genootschap, van jeugdwerk en geestelijke verzorging tot het organiseren van activiteiten.

"Het hoorde er eigenlijk gewoon bij. Je wilt iets betekenen voor anderen."

Toen er een oproep kwam om mee te denken over de nieuwe activiteiten van de Verschilmakers, hoefden ze dan ook niet lang na te denken. "Als we iets nieuws willen proberen, dan willen we daar ook graag aan meewerken."

Eerst zelf ervaren

Voordat ze zelf een gespreksdiner begeleidden, schoven Hans en Margareth eerst aan als deelnemer bij een diner van Iederal. Dat bleek een bijzondere ervaring.

"Je praat ineens over onderwerpen waar je het thuis eigenlijk niet zo snel over hebt."

De gesprekken bleven hen nog weken bezighouden. "Je denkt er daarna toch weer over na. Dat vond ik heel bijzonder." Wat hen misschien nog wel het meest verraste, was wie ze aan tafel ontmoetten. Margareth vertelt over een jonge moeder die op zoek was naar zingeving.

"Toen dacht ik: dat zoeken is dus helemaal niet leeftijdsgebonden."

Ze merkte hoe gemakkelijk mensen hun ervaringen durfden te delen, zonder dat iemand meteen met een oordeel of een oplossing kwam. "Er ontstonden zulke mooie gesprekken."

Van deelnemer naar begeleider

Na die eerste ervaring ontstond vanzelf het idee om zelf een gespreksdiner te organiseren. Dat vonden ze best spannend.

"Je vraagt je toch af: hoe zal het gaan?"

Maar eenmaal aan tafel verdween dat gevoel snel. "We hadden zo'n fijne groep. Toen liep het eigenlijk vanzelf." Als begeleiders merkten ze dat hun rol heel anders was dan die van een deelnemer.

Je denkt vooraf na over het thema, bereidt vragen voor en zorgt ervoor dat iedereen aan bod komt. "Je bewaakt eigenlijk het gesprek. Als het afdwaalt, help je het weer terug naar het onderwerp." Maar ondertussen doe je zelf net zo goed mee.

"Je bent niet alleen begeleider. Je bent ook deelnemer aan het gesprek."

Verrast door wat er ontstaat

Wat Hans en Margareth misschien nog wel het mooiste vinden, is dat je nooit precies weet wat een avond gaat brengen. Soms komen mensen binnen met twijfel. "Er waren deelnemers die vooraf dachten: is dit eigenlijk wel iets voor mij?" Aan het einde van de avond was dat gevoel helemaal veranderd.

"Ze gingen echt blij naar huis."

Dat soort momenten bevestigen voor hen waarom deze activiteiten waardevol zijn. Niet omdat iedereen hetzelfde denkt, maar juist omdat er ruimte is voor verschillende verhalen. Hans verwoordt het mooi:

"Soms ontdek je dat je helemaal niet de enige bent die ergens mee worstelt."

En alleen al dat besef kan veel betekenen.

Een druppel die zich verspreidt

Inmiddels begeleiden Hans en Margareth niet alleen gespreksdiners, maar ook gesprekslunches en binnenkort weer gesprekswandelingen. Wat hen opvalt, is dat deelnemers steeds vaker zelf enthousiast worden om ook iets te organiseren.

"Het is eigenlijk een druppel die zich verspreidt."

Sommigen bieden spontaan aan om de volgende keer te helpen. Hun dochter kookte zelfs voor een van de diners en denkt inmiddels mee over een speciale studenteneditie. "Zo groeit het eigenlijk vanzelf verder."

Elkaar ontmoeten zonder oordeel

Voor Hans en Margareth draait het uiteindelijk niet om de werkvorm. Of het nu een diner, een lunch of een wandeling is, de kern blijft hetzelfde. Mensen zoeken een plek waar ze kunnen praten over wat hen bezighoudt.

"Mensen die hier komen, zijn op zoek naar zingeving. En naar anderen die daar ook over willen praten."

Juist doordat iedereen vanuit zijn eigen achtergrond aanschuift, ontstaan ontmoetingen die je van tevoren niet kunt bedenken. "Soms kom je naast iemand te zitten waarvan je denkt: wat hebben wij met elkaar? En dan blijken er ineens allerlei raakvlakken te zijn." Dat zijn volgens hen de momenten waarop verbinding ontstaat.

Niet omdat iemand de juiste antwoorden geeft. Maar omdat mensen zich gezien voelen. En misschien is dat wel de mooiste uitnodiging die Hans en Margareth doen.

"Kom gewoon een keer meedoen. Laat je verrassen."