“Je rolt erin, en ineens zijn het 40 jaar”

Liesbeth over vrijwilligerswerk, verbinding en gewoon dóen

Ruim 40 jaar is Liesbeth al actief als vrijwilliger binnen het Apostolisch Genootschap. Maar zelf keek ze daar lange tijd heel anders naar.

“Ik heb het heel lang niet eens als vrijwilligerswerk gezien.”

Ze groeide op in een apostolisch gezin en rolde er als vanzelf in. “Je helpt mee, je krijgt een rol… en je zegt niet zo snel nee. Dat hoorde er gewoon bij.” Wat begon met het begeleiden van kinderen, groeide uit tot een brede ‘vrijwilligerscarrière’: van jeugdwerk en muziek tot voorganger.

“Als ik erop terugkijk, was het eigenlijk gewoon een baan erbij,” vertelt ze. “Avonden, weekenden, bezoeken, voorbereidingen… het is niet in uren uit te drukken.”

Toch voelde het voor Liesbeth meestal niet als een last. Integendeel. “Het brengt je ook veel. En sommige dingen doe je ook gewoon vanuit een gevoel van gezamenlijke verantwoordelijkheid. Zoals bijvoorbeeld de schoonmaak van ons gebouw.” In de loop der jaren veranderde haar kijk wel. “Nu kies ik veel bewuster voor een manier die voor mij passend is. Ik kies nu voor activiteiten waar ik energie van krijg. En daardoor kost het me eigenlijk minder energie.”

Die verschuiving maakt het vrijwilligerswerk voor haar nog waardevoller. Niet meer alleen vanuit vanzelfsprekendheid, maar vanuit motivatie en plezier.

“Het gaat er voor mij om mensen met elkaar in verbinding te brengen. Zo draag ik bij en doe ik ook iets terug voor alles wat ik zelf heb ontvangen al die jaren.”

Niet alleen praten, maar DOEN

Wat Liesbeth typeert, is haar praktische instelling. Ze gelooft niet alleen in mooie woorden, maar vooral in actie.

“We kunnen het er zondag tijdens een dienst over hebben, maar als we het niet doen, blijft het bij woorden. Ik kan me verantwoordelijk voelen, maar ik kan ook mijn verantwoordelijkheid laten zien.”

Dat zie je terug in de activiteiten waar Liesbeth zich voor inzet. Van gesprekswandelingen en diners tot initiatieven voor goede doelen of activiteiten voor de inwoners van de stad. Altijd met hetzelfde doel: mensen in beweging brengen en verbinden.

Ruimte voor echte gesprekken

Recent was Liesbeth betrokken bij nieuwe activiteiten zoals gesprekswandelingen en gespreksdiners. Wat haar daarin opvalt?

“De vorm werkt. Het nodigt echt uit tot gesprek en verdieping. Zeker als mensen elkaar nog niet kennen, kan het juist verrassend worden.”

Tegelijkertijd ziet ze ook kansen om het nóg sterker te maken.

“Het mag van mij soms wel wat scherper. Gooi er eens een gewaagde stelling in waar mensen echt over in gesprek gaan. Daarvoor is de rol van de begeleider natuurlijk wel heel belangrijk. Die moet aanvoelen of de groep daaraan toe is en een veilige omgeving creëren.”

Volgens haar zit de kracht niet in uitleggen waar het Apostolisch Genootschap voor staat, maar in het laten ervaren.

“Je hoeft niet alles te vertellen. Mensen moeten het voelen en ervaren.”

Wat het oplevert

Waarom zou iemand vrijwilliger worden? Voor Liesbeth is het antwoord helder:

“Voldoening, verbinding, contact… en het gevoel dat je samen iets doet.”

Ze merkt dat activiteiten iets losmaken bij mensen. Dat ze even stilstaan, elkaar echt ontmoeten en met nieuwe energie naar huis gaan.

“Dat gevoel van verbondenheid, ook met nieuwe mensen, dat blijft bij je. Soms nog dagen later. Zeker ook als vrijwilliger”

Gewoon beginnen

Of ze anderen zou aanraden om ook vrijwilliger te worden?

“Ja, zeker. Omdat het je iets brengt. Niet alleen voor een ander, maar ook voor jezelf. Je bent even uit de dagelijkse stroom. Je maakt echt contact. En je doet iets wat ertoe doet.”

En misschien wel het belangrijkste:

“Je hoeft het niet perfect te doen. Gewoon beginnen.”