logo anderszins.jpg

                                                                            een initiatief van het Apostolisch Genootschap Groningen

Komende lezingen

Zaterdag 29-06-2019

16.30 uur        

Edwin en Maxime de Wit RELAX, JE HEBT NIETS ONDER CONTROLE! OF TOCH WEL.

Donderdag 26-09-2019

19.30 uur

Het is vredesweek. Er is contact met Jan Zwart over de invulling van deze avond. Het is nog niet definitief. Nader nieuws volgt!

Zondag 24-11-2019

09.30 uur

Vier de zondag in november! In plaats van de dienst komt Peter Kerkhof WAT IS VAN WAARDE? Een inspiratie bijeenkomst!

 

RELAX, je hebt niets onder controle! Of toch wel?

Relax.png

Wil jij weten hoe je kunt leven zonder zekerheden? Kom dan op zaterdag 29 juni om 16:30 uur naar onze plaats van samenkomst en laat je inspireren!

Vader en dochter Edwin en Maxime de Wit zijn gek op controle. Accepteren dat het leven zo ongelofelijk onbestemd is, vinden ze dan ook erg lastig. Daarom gaan ze op zoek naar zekerheden, maar uh bestaan die wel? Edwin en Maxime nemen je mee langs de mooiste teleurstellingen van hun leven en delen met ons hoe ook jij kunt leven zonder zekerheden.

Hieronder kun je nog een interview lezen met Edwin en zijn echtgenote Christa de Wit dat eerder in de Stroom heeft gestaan. De lezing zal ongeveer een uur duren en je gaat daarna niet met een lege maag naar huis.

Er is een mogelijkheid tot het brengen van een vrijwillige bijdrage, die volledig ten goede komt aan WereldWijd voor Kinderen.

Interview Edwin en Christa de Wit

ECHT IN ELKAAR VERDIEPEN

Edwin en Christa over de crisis in hun relatie
Door: Harm van den Berg

Eén ding hebben ze wel geleerd, je moet altijd blijven opletten. Scherp zijn. Want zomaar opeens kan het misgaan en sta je op het punt om voorgoed uit elkaar te gaan. Omdat je voelt en denkt dat het onvermijdelijk is.

Het overkwam Edwin en Christa de Wit zo’n negen jaar geleden. Alles leek hopeloos verloren, hun huwelijk hing na bijna twintig jaar aan een zijden draadje. In een afgescheiden serre van het wegrestaurant vertellen ze op een doordeweekse avond over hun keuzes, de inzet, het resultaat. Details over aanleiding en gevolg laten we voor wat het is, dat behoort tot het privédomein.

Tot op de bodem
Christa: “Het ging al een tijdje niet goed en er moest iets veranderen. We bleven steken. Wat er gebeurd was kon ik maar moeilijk loslaten. Op een maandagmorgen zei hij: zo, het is nu negen uur, we gaan er voor! Vanaf nu gaan we het heel anders doen. Edwin maakte daarmee een eind aan het hopeloze gevoel dat we een scheiding niet meer tegen konden houden. Die morgen viel het besluit om juist alles te bespreken, tot op de bodem. Precies willen weten hoe het kwam, hoe het zat. Daar hoorde ook relatietherapie bij en gelukkig vonden we iemand die ons goed kon begeleiden”.

Edwin: “Zag ik het aankomen? Ik heb blijkbaar geen antenne voor dit soort zaken. Al zeg ik het zelf, ik kan goed ruzie maken, maar dat is in een relatie eigenlijk een zinloze bezigheid. Het gaat om de vraag of je echt het conflict aan wilt gaan, wil je precies weten wat de ander dwars zit, waar zij zorgen over heeft, waar ze van schrok of boos over is? Anders gezegd, heb je echt aandacht?”. In de therapie draaide het niet direct om de vraag of ze nog van elkaar hielden, maar of ze nog samen verder wilden. Edwin: “Mijn vraag of ik nog van haar hield werd door de therapeut beantwoord met doe maar alsof dan komt het vanzelf terug”. Ze twijfelden allebei sterk, maar het gebeurde, ze werden weer verliefd op elkaar. Een relatie is blijkbaar van belang? “Ja in ons geval levert het veel meer op dan het kost”.

Samen trainen
Edwin is de opgewekte man die in een campagnefilmpje van het Apostolisch Genootschap vertelt dat hij zijn relatie de mist in ging, dat de praktijk anders was dan wat hij in zijn hoofd had. “Ik dacht het wel op mijn intuïtie te redden”. Daarbij, zo gaat hij verder, waren zijn verwachtingen veel te hoog gespannen en legde hij de lat voor zijn partner flink hoger dan voor zichzelf. “Ik geneer me om het te zeggen, maar ik wilde haar veranderen onder het mom van: het is goed zoals je bent, maar je hoeft niet altijd zo te blijven”. Hij leerde dat je een duurzame relatie samen moet leren ontwikkelen, onder meer door te oefenen en te trainen.

Hun gezamenlijke avontuur begon op traditioneel apostolische wijze: tijdens een jeugddienst in Zoetermeer. Hij kwam uit Leiden, zij uit Maassluis. Edwin het eerst: hij werd verliefd op Christa, maar die gaf zich niet direct gewonnen. “Hij moest me veroveren”, zegt ze lachend. Maar na een paar maanden wisten beiden dat ze samen oud wilden worden. “In de trein op weg naar Texel, maanden later, vroeg hij me ten huwelijk en daar hoefde ik niet over na te denken”. Christa moest in de jaren daarna veel overwinnen, leren de dingen bespreekbaar te maken. “Als het niet goed gaat tussen ons, denk ik al snel dat het aan mij ligt. Dat is iets van vroeger. Ook wanneer de districtsvoorganger belde, dacht ik gelijk wat heb ik verkeerd gedaan? ”.

Christa noemt Edwin de stabiele factor in hun relatie: “Ik stuiter, ga van hoog naar laag, heftige gevoelens, soms ook depressief, somber en ik wil het dan zelf oplossen. Dat lukt niet altijd”. Toch is zij ook al jaren, zoals Edwin zegt, de motor van het gezin, werkt daarbij zowel in haar eigen kledingatelier als thuis een stevige lijst bezigheden af. Edwin is als coach en trainer vaak thuis en dat bevalt hen goed. “We kunnen heel goed samen zijn, ook wel dingen doen, maar echt samenwerken dat lukt niet.”, zegt Christa. Een zaak beginnen, zoals Edwin ooit voorstelde, dat konden ze beter vergeten, want dan zou Christa te veel moeten schikken, dan zou het voor haar, voorspelt ze, steeds neerkomen op onderhandelen. “Ik werk veel beter alleen”, stelt ze vast.

Een apostolische leerplek
De vraag of de gemeenschap en het apostolisch gedachtengoed een rol speelt in hun gezamenlijke avontuur, wordt direct met “ja” beantwoord. Edwin zegt dat je daar immers af kunt kijken van duurzame relaties, hoe mensen het voor elkaar boksen. “Ik vind dat troostrijk”. Christa vindt het “een leerplek waar je jezelf kan ontwikkelen”. Ze houdt van gepassioneerde mensen, ook “in de dienst”. Ze vragen elkaar regelmatig: “Wie ken jij nou die al zo lang samen zijn en het nog altijd leuk hebben samen?” Edwin vindt het ritueel van de rondgang daarbij ook van belang. Je bepaalt jezelf bij wat echt belangrijk is, waar je voor wilt gaan.

En hoe gaat het nu? Edwin: “We zitten in een heel goede fase en hebben bovenal veel plezier. Tegelijk is er het gevoel dat we de buit nog niet binnen hebben. We blijven alert. Intussen genieten we van wat je gemakkelijk sleur kunt noemen. In het weekend samen naar de markt, een haring eten. Het is ontspannen, echt goed”. En Christa stelt vast: “We kunnen altijd nog zo het roer omgooien, vanuit een diep verlangen naar verandering. Maar na alles waar we doorheen zijn gegaan is het niet meer aan de orde”. Op vakantie trekken ze er samen met de fiets op uit, ook in het buitenland. Dan gaat alles in twee kleine tassen. Edwin: “Dan beleven we uren van stilte. We fietsen soms naast elkaar maar ook vaak achter elkaar. En wat we willen zeggen, komt er dan meestal wel uit”. Sterker nog, onder het trappen door wordt alles behandeld. En ze weten van elkaar dat liefde niet alleen een gevoel is, maar ook hard werken betekent, ontdekken wat de ander werkelijk bedoelt.

Frappant. Als ik na twee uur praten over de waarde van een relatie, onderweg naar huis een cd van The Kinks beluister, klinkt uit de speakers de wereldhit ‘All day and all of the night’ met de tekst: I believe you and me last forever”. De realiteit blijkt weerbarstiger. Niet dat het met hard werken altijd goed komt. Dat weet ik ook. Maar Edwin en Christa laten zien dat het de moeite waard kan zijn om je na zoveel jaar nog eens echt in elkaar te verdiepen. Thuis gelijk maar weer oefenen.

=================================================================================

Edwin de Wit (52) is trainer/coach. Hij begeleidt teams op het gebied van samenwerken en leiderschap en is voorganger van de gemeenschap Apeldoorn.

Christa de Wit (47) heeft een kledingatelier met de naam De rode draad; ze dirigeert het landelijk jeugdorkest en is vanaf het begin betrokken bij ‘Leef!today’. Ze hebben een dochter en een zoon die ieder zelfstandig wonen.

 

Anderszins werd actief

Door Jeannette Brink

In mei 2017 zijn we in de gemeenschap Groningen begonnen om met elkaar te zoeken wat we zouden kunnen organiseren. Iedereen kon meedoen. In vijf werkbijeenkomsten hebben we allerlei mogelijkheden verkend en op een rijtje gezet. En we kwamen tot de conclusie dat we gewoon moeten beginnen met experimenteren om zo al doende te leren. Om het te kunnen (blijven) organiseren zijn er vier werkgroepjes ontstaan: INHOUD, ORGANISATIE, COMMUNICATIE en PROCES.

Het eerste experiment was op zondag 27 mei 2018. Juist, een heel jaar later. Op die dag is in ons gebouw een lezing verzorgd door Nelleke Nijhuis. Het thema: compassie, niemand is een eiland. Er waren zo’n 50 bezoekers, allen apostolisch. Dat is Nelleke niet. Toch sloot de inhoud van haar verhaal naadloos aan bij waar wij voor staan. En ze liet ons nadenken over de waarde van het leven als je niets bezit.

Na de lezing waren er hapjes en drankjes. En we konden met elkaar in gesprek over het onderwerp. Daar werd gretig gebruik van gemaakt. We hebben van deze eerste keer ook van alles geleerd en dat nemen we serieus mee ‘aan boord’. We gaan voorlopig vooral ook experimenteren met de momenten, dagen waarop een activiteit plaats heeft. Dit keer was op een zondag om half 12. De volgende is op een donderdagavond (13 september a.s.) om 20.00 uur.

We moeten nog wat steviger op stoom komen, maar u zult zeker veel meer van ANDERSZINS horen. We willen ook andere locaties gebruiken. En gaan samen werken met andere regionale organisaties. We willen meer doen dan het gewone!

Als u nog iets wilt over anderszins, of ideeën heeft?
Mail naar info@anderszins.org