Hoopvol perspectief – juli 2026

Er zijn van die dagen dat alles meezit. De kaas is nog vers en de plakken rollen er als vanzelf af, er zit nog ruim voldoende boter in het kuipje om je mes mee te vullen, de koffiemachine vraagt niet om een extra spoelbeurt, de tandpastatube is nog zo vol dat je geen twee handen hoeft te gebruiken om het laatste restje eruit te knijpen, de shampoofles is vol, je bent nog niet aan de meestal droge kapjes van het brood toe, je body battery was bij het ontwaken hoger dan 80%, je mailbox bevat geen mails die direct een reactie vragen, je loopt niet achter met betalingen, je vrouw houdt óók van jou en het wereldleed wordt gedempt door sportevenementen en studio’s vol mensen die daar enthousiast van worden. En het allerbelangrijkst: je realiseert je gedurende een kort ogenblik dat dit alles jou nu overkomt.

En verdwenen is dat moment weer, het wordt opgenomen in de eeuwigheid gevuld met andere momenten, waarop je teleurgesteld, boos, verdrietig, bang, wanhopig, moe of een combinatie van al die emoties was. Mijn leven bestaat uit een voortdurende conjunctuurbeweging waarin al die momenten elkaar afwisselen. En vaak overkomt het me, ga ik van het hierboven beschreven positieve gevoel naadloos naar teleurstelling of wanhoop. En dat is ook wat het leven je brengt, want na de registratie van die touretappe die je door een schitterend natuurlandschap met meanderende riviertjes en ontelbare kasteeltjes voert, volgt altijd weer het journaal.

Helpt het om het wereldnieuws dan maar te negeren, er geen kennis meer van te nemen? Misschien wel, een journaaldieet kan wel even voor opluchting zorgen, is mijn ervaring. Maar tegelijkertijd wil ik ook niet verstoken blijven van wat er in de wereld gebeurt. Ik ben er immers onderdeel van, de mensen die lijden zijn mijn medemens. Alle luxe die ik in de eerste alinea opsom is me ook maar overkomen, het blije gevoel dat ik er soms van krijg ontstaat uit dankbaarheid. En dat gevoel wordt alleen maar verder gevoed als ik zie hoe bevoorrecht ik ben in relatie tot de gemiddelde mens. Had mijn wieg in Gaza gestaan, dan zou ik alleen maar kunnen dromen van het leven dat ik nu leid.

En het is mijn overtuiging dat ik vanuit deze bevoorrechte positie mijn ogen niet mag sluiten voor het wereldleed, sterker nog, ik ben van mening dat ik moet bijdragen aan een rechtvaardigere balans, juist omdat ik bovengemiddeld gebruik kan maken van dat wat de aarde me te bieden heeft. En ik geloof ook dat een dergelijke actieve en empathische houding me op termijn meer geluk kan brengen dan wanneer ik me van mijn medemens afkeer, mijn heil alleen nog maar zoek bij gelijkgestemden en mijn handelen er puur op gericht is om zoveel mogelijk kortstondig genot te ervaren. En mijn geloof wordt ook nog eens ondersteund door wetenschap, dus het is mijn voornemen om te blijven geloven en daarnaar te handelen.

Dus als ik bij de kaaskorst ben aangekomen, ik eerst het corvee moet doorstaan waarin mijn koffiemachine me allerlei opdrachten geeft voordat ik aan dat kopje koffie toekom, en ik niet kan voorspellen hoelang mijn werkdag duurt, omdat iemand in opdracht van Poetin heeft geprobeerd om gevoelige data te ontfutselen aan de Staat, dan probeer ik toch weer even dat korte moment te herbeleven waarop ik ten volle besefte dat er van me gehouden wordt.