Hoopvol perspectief – augustus 2026

Ik ‘leen’ het onderstaande verhaal als inleiding, omdat ik hierin een hoopvol perspectief zie.

‘Pas toen mijn moeder voor mijn vader ging zorgen, wist ik wat een mantelzorger was. Daarvoor
was het gewoon een mooi woord. Mantelzorger. Ik zag een oude vrouw voor me die zich over
vergeten jassen ontfermde. Toen mijn vader ziek werd, werd het veel meer dan een mooi woord. Ik
zag hoe mijn moeder langzaam in de warmste jas veranderde. Ze stopte met werken om voor hem
te zorgen en wat volgde was de barmhartigste dans die ik ooit heb gezien. Ik keek naar hoe ze
met een nat gaasje de droge lippen van mijn vader bevochtigde. Ik keek naar mijn ouders en zag
de puurste liefde. Absolute opoffering. Geen van beiden zag nog kans om aan zichzelf te denken.
Alles stond in het teken van de mantel die ze samen aan het breien waren. Ze at haar avondeten
op het balkon, omdat mijn vader niet meer tegen etensgeuren kon. In het begin woog ze mijn
vader elke ochtend en schreef ze zijn gewicht op de deur, maar hier stopte ze mee toen mijn vader
minder dan de deur woog. Mijn moeder was bijna zes maanden lang een jas voor mijn vader. Als
er een koude, gure wind stond, klapte ze haar kraag omhoog. Als het met bakken uit de hemel
kwam, kon hij zich in haar capuchon verstoppen. Vroeger dacht ik dat liefde om chocolaatjes,
strandwandelingen en sieraden ging. Liefde draait niet om de wittebroodsweken, maar om de
maanden dat het brood beschimmeld is. Als je niet kunt vluchten in het moment, maar alleen nog
in elkaar. Als je op omvallen staat en niets of niemand je meer op kan vangen. Dat is waar liefde
woont. De liefde woont niet groot, maar hij heeft wel een schuurtje. Een op de drie Nederlanders is
mantelzorger. Miljoenen mensen zitten vanavond uit liefde op het balkon te eten.
Gisteren heb ik voor mijn moeder gekookt. We aten gewoon binnen. Na de afwas ging mijn
moeder op de weegschaal staan. Haar hart woog meer dan de deur.’
(uit een column van James Worthy)

Vele mensen zijn mantelzorger voor een dierbare, hoe hoopvol is dat? Hoe hoopvol zou het
kunnen worden als velen mantelzorger zouden worden voor onze aarde en haar bewoners? Wat
een perspectief zou dat bieden! We hoeven niet allemaal een Nelson Mandela,
een Martin Luther King, een Mahatma Gandhi of een Greta Thunberg te zijn of te worden.
James is in een klein gebaar (eten koken), mantelzorger voor zijn moeder.
Begin met iets kleins, want:

Sommige mensen weten niet
hoe belangrijk het is
dat zij er zijn.

Sommige mensen weten niet
hoe goed het is
alleen al om ze te zien.

Sommige mensen weten niet
hoe troost-gevend
hun milde glimlach is.

Sommige mensen weten niet
wat voor een weldaad
hun nabijheid is.

Sommige mensen weten niet
dat zij een geschenk uit de hemel zijn.
Ze zouden het weten…………………als wij het hun zouden zeggen.

(Clemens Kunze)